Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column

En zo kreeg het sprookje ‘De Vlaampjes en de wolf’ een not so happy end…

Elke Neuville is columnist.

Vlaanderen is zijn publiekslieveling kwijt. En dan heb ik het eens niet over Joke Schauvliege, die (naar het schijnt wel érg nipt) naast een ministerpost greep, maar over wolvin Naya.

Het Agentschap voor Natuur en Bos was deze week formeel: Naya is niet meer. Wellicht omgebracht door specialisten – lees: doodgeschoten door jagers. Haar welpjes kwamen nadien vermoedelijk om van de honger. En zo kreeg het sprookje ‘De Vlaampjes en de wolf’ een not so happy end

Het was nochtans geleden van toen de dieren nog spraken dat we hier nog eens een echte wolf mochten verwelkomen. In een paar jaar tijd werden het er drie. En dit voorjaar bleek wolvin Naya zelfs zwanger: het zou de wolvenpopulatie in ons land verdubbelen.

Natuurverenigingen en andere sympathisanten deden hun best om de publieke opinie warm te maken voor de nieuwkomers. En dat lukte aanvankelijk best aardig, al moest er hier en daar wel eens een Limburgse schapenhouder gesust worden die bij de ochtendtelling een lammetje miste.

Maar lang niet iedereen was mee. De jagers, die in hen een uitzonderlijke prooi zagen, vuurden meermaals online doodsbedreigingen af op de wolven. Niet verwonderlijk: alle vurige Dirk Draulans-pleidooien en ‘Welkom Wolf’-Facebookpagina’s ten spijt, kan het beest niet op tegen het negatieve beeld dat al eeuwenlang tegenover zijn soort bestaat.

Je reinste framing van vader op zoon, die wolvin Naya met haar leven moest bekopen. Jachtverenigingen zeker, maar ook kleuterjuffen en ouders dragen daarbij een verpletterende verantwoordelijkheid. Minderjarigen in onze contreien worden immers al generaties lang opgevoed met het fabeltje van de wolf als bloeddorstige moordenaar die, wanneer hij de kans ziet, onze licht demente oma oppeuzelt en haar pantoffels pikt, onze voordeuren omverblaast en onze dierbare peuters uit de staande klok komt stelen.

Een verklaring voor de ronduit vijandige houding van de jagersgemeenschap tegenover Naya en haar gezin hoeven we dus ook niet veel verder te gaan zoeken. Want keer op keer was er slechts één held in het verhaal. En dat was niet Roodkapje, of het kleine geitje dat verstopt zat in de honingpot.

Nee, de onverschrokkene die met opgetrokken kousen en een tweeloop kwam binnengestormd op de laatste pagina van elk sprookjesboek, heette steevast ‘Jager’. En werd zonder uitzondering jubelend verwelkomd door het kind of kleinvee in kwestie dat net een bijna-doodervaring achter de rug had.

Beeld Getty Images

Grootmoeder bakte zijn gewicht in koekjes, mama Geit trok hem uit pure dankbaarheid mee achter de staande klok. Terwijl de jager van de 21ste eeuw nog slechts een schim is van de heldhaftige kinderredder die hij ooit was.

Die eerst een ringmap vol gewichtig geformuleerde formulieren met de naam 21bis moet invullen alvorens hij zelfs nog maar een patrijs mag pluimen. Terwijl de overheid voor zijn gezworen aartsvijand de wolf bij wijze van spreken de rode loper uitrolt en kosten noch moeite spaart om het hem naar zijn zin te maken.

Om maar te zeggen: het hele wolvenverhaal is een complexe probleemstelling, niet los te zien van haar historische context. Maar de immigratie van het beestje is definitief ingezet, en een oplossing om harmonieus samen te leven met de autochtone bevolking dringt zich op.

Een staakt-het-vuren is – met het oog op de generaties na ons –dan ook in het belang van àlle partijen. De jagersverenigingen, de erven van de gebroeders Grimm, mensen met een abonnement op De Efteling. En toen leefden ze allemaal nog lang en gelukkig. Of telt dat alleen in sprookjes?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234