Zondag 20/09/2020
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

‘En toen was er niets meer’: het was niet alleen een hypnotiserende topsong, het leek nog waar te zijn ook

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Terwijl Jan Jambon steeds meer bien cuit lijkt te zijn en steeds meer gaat lijken op in een hogedrukpan tot een hompje sliertige soepvlees doorkookte minister-president, brengen de Brassers een nieuwe plaat uit.

Die twee gebeurtenissen hebben niets met elkaar te maken, zal u denken.

U denkt verkeerd.

Synchroniciteit is een merkwaardige samenloop van omstandigheden van twee dingen die gebeuren en die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben: toeval bestaat en heeft zijn redenen.

Iedereen die de jaren tachtig heeft meegemaakt, weet wie de Brassers zijn: schandalige schelmen uit Limburg, muzikale bokkenrijders met loodzware bassen en tonnen echo.

Anger can be power.

Veel naar Public Image Limited geluisterd, en naar Joy Division: dezelfde verbetenheid, het gevoel dat alles kapot was en kapot zou blijven.

Fijngevoelig waren ze niet: als een kwaaie Sherman-tank walsten ze door het Vlaamse muzieklandschap.

De Willy, den Haas, de gebroeders Poukens, ‘En toen was er niets meer’: het was niet alleen een hypnotiserende topsong, het leek nog waar te zijn ook.

O somberheid mijner jeugd.

Het was de soundtrack van een tijd die ook mijn tijd was: er waaide een mistroostige woestijnwind door de straten, op muziek gezet door punk en cold wave, wat ook punk was, maar dan 100 keer trager.

Allemaal samen: ‘Niet toevallig dat de Limburgers daar dan goed in waren.’

Epicentrum in Limburg was café De Kwiet in Hamont, waar de hippies hardhandig werden buitengejaagd en de jeans hun intrede deden: een prerevolutionair klimaat, dat getemperd werd door veel te veel drank en drugs, waardoor de revolutie nooit plaatsgreep.

De Brassers, live in 2011. Beeld Alex Vanhee

Hellhole Hamont-Achel.

Er is een heerlijke documentaire gemaakt van de groep, in 2012, door Jan Weynants, die ook op YouTube staat.

1.477 keer bekeken, waarvan zeker 10 keer alleen al door mij.

Voor ze aan een concert beginnen, geven de Brassers, zeer oudere jongeren op dat moment, elkaar wat schutterig een zoen: vroeger zouden dat fluimen geweest zijn.

Later kwam er nog een fotoboek: collector’s item if there ever was one.

De groep brengt vandaag een nieuwe plaat uit, opgenomen vlak voor corona in Het Depot: een staalharde vuist in de weke onderbuik.

Na veertig jaar blijkt dat hun muziek misschien nog relevanter is dan ze toen al was: de crisissen van toen zijn vervangen door een algehele stilstand van de politieke klasse, met als symbool en kop van Jut de onmachtige, leugenachtige minister-president van de Vlaamse natie die als ze zo voortdoet zal ondergaan aan haar eigen idiotieën.

Incompetentie is een eindcompetentie van hen die al vijftien jaar de lakens en de vooroordelen uitdelen in onze regio.

Schaamteloze slapjanussen, de grond niet waard waarop ze lopen.

Mogen pek en veren hun lot zijn.

We hebben meer Brassers nodig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234