Woensdag 20/11/2019

Opinie

En toch schortte er iets aan Oprah's indrukwekkende kanselrede

Hugo Camps. Beeld Stephan Vanfleteren

Dissidentie mag ook, onder die vlag vaart Hugo Camps. 

Oprah Winfrey stond in vuur en vlam tijdens de uitreiking van de Golden Globes. Haar speech maakte van #MeToo een oorlogsmachine. Een toespraak als een schreeuw. Boze stem, boze ogen, boze schouders. Ze declameerde op de toon van Shakespeare. Iedereen vond het prachtig, tranen vloeiden en de ovatie aan het einde van haar speech leek maar niet te willen uitsterven.

Mooi voor Oprah en toch schortte er iets aan haar indrukwekkende kanselrede vol van woede en verontwaardiging. Ik miste de snijdende cadans van Marten Luther King. Oprah was te rond en te vol in het spreken. Dat is ze ook in het leven, maar daar kan je alleen respectvol over schrijven.

Michelle Obama

Terwijl ze stond te razen, moest ik de hele tijd aan Michelle Obama denken. De gewezen first lady richtte een enkele keer ook weleens het woord tot de natie, maar altijd zonder klank van hondsdolheid. Gracieus, sereen, warm. Een oratorische klasse conform haar verschijning. Ik teken blindelings voor Michelle als president van de Verenigde Staten. De wereld zou een zucht slaken van ontroering en bewondering. Alleen naar haar mogen kijken doet het gemoed al vollopen met pacificatie.

Met Oprah Winfrey heb ik dat niet. Ik wantrouw haar sentiment en acteertalent. In haar lange strijd tegen racisme is niets fake, dat is het punt niet. Haar bijdrage tot scherp toezicht over de mensenrechten is aanzienlijk. Maar Oprah blijft een televisiepersoonlijkheid. Ze is formatgewijs gedwongen tot compassie en tranerigheid, waar ze erg goed in is. Maar dan nu roepen dat zij de volgende president van de VS moet worden, gaat mij over te dun ijs. Jongleren met gratis auto’s en een cheque voor de armen zoals in haar shows, is er in het Witte Huis niet meer bij. Daar gaat het over kernwapens.

In haar fameuze speech bleef het debiele gebral van Trump achterwege, maar er zat wel iets van hoogmoed in. Zij stond daar met een onversneden gelijk. Dat is leuk voor vrijblijvende burgers, maar niet erg slim voor een president van de grootste wereldmacht. Oprah zal Amerika niet depolitiseren, wat mij de grootste urgentie lijkt te zijn.

Twee showbeesten na elkaar in het hoogste machtscentrum is van het goede te veel. Mijn voorkeur gaat uit naar een bevlogen technocraat die zijn dossiers kent en niet zot van applaus is. Met het oog op een sobere inhoudelijke stijl delen Trump en Oprah dezelfde zwakte. Beiden verblind door halogeenlicht.

Zuster Monica

Het optreden van Oprah bij de uitreiking van de Golden Globe Awards was krachtig en testamentair. Maar er al meteen presidentiële pretenties aan verbinden, is naïef en zelfs demagogisch. Zuster Monica heeft in de Wetstraat ook niets te zoeken terwijl ze wel een goed mens is.

De leading lady van zwart Amerika heeft een fantastische tv-carrière op haar naam. Ze heeft een stem gegeven aan sprakelozen, maar wel altijd in het perspectief van entertainment. Politiek is van een andere orde. Daarom is het zo bedroevend dat een hansworst als Trump de dienst uitmaakt in Washington. De democratie verdient beter.

Het profiel van Oprah Winfrey is voorgoed gelast aan de Golden Globes. Altijd weer zal verwezen worden naar haar daverende speech, naar haar hartenkreet namens alle vrouwen: A new day is on the horizon. Net als Martin Luther King brandde ze haar gehoor met één zin het mysterie van de hoop in.

Chapeau Oprah!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234