Zondag 13/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Elke film die ik deed, elke eurocent die ik extra verdiende, stak ik in dat kot

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Thuis. Het was het eerste woord dat mijn jongste zei toen ze ongeveer anderhalf was. Ze brabbelde al wel. ‘Aaa bee’ bijvoorbeeld, dat betekende ‘aai beer’. Maar het eerste woord dat ze volledig en foutloos uitsprak, was: ‘Thuis’. Dat kwam, denk ik, omdat ik altijd hardop zei als we bij de voordeur kwamen: ‘We zijn thuis!’

Op een dag, ik duwde de buggy, zei dat hummeltje vlak voor ik mijn standaardzin wilde uitspreken met haar kristalhelder peuterstemmetje: ‘Thuis.’

Als elke fiere moeder maakte ook ik een rondedansje van vreugde bij het eerste woord van mijn kind.

Als u dit op zaterdag leest, ben ik op weg naar mijn huis. Leest u dit op zondag, dan ben ik er. In mijn Haven. Of Heaven. Beide namen zijn toepasselijk, ik gebruik ze alle twee.

Net zoals elke Belg heb ook ik een baksteen in mijn maag. Ik kocht het pand 22 jaar geleden. Maar ik woon er al 36 jaar. Toen men het officieel te koop zette was ik als alleenstaande moeder als de dood om het te kopen, maar de liefde voor dat paleis, dat op dat moment behoorlijk vervallen was – geen warm water, lek dak, loden leidingen – was zo groot dat ik het waagde.

Mijn prachtig krot.

Elke film die ik deed, elke eurocent die ik extra verdiende, stak ik in dat kot. Ik wilde een paradijs maken voor mij en mijn kinderen. Als u weet wat acteurs verdienen, het is verre van een vetpot, dan begrijpt u dat het 21 jaar in beslag nam om het om te toveren tot het bescheiden kasteeltje dat het nu is.

Ik moest bovendien ook altijd een inwonend kindermeisje, of kinderjongen, betalen als alleenstaande moeder. Die laatste was trouwens de beste oppas, hij kon alles: koken, klussen en helpen bij het huiswerk. Hij is nu de vader van Jules, de zoon van mijn zus, die er ook jarenlang woonde. De liefde tierde welig onder mijn dak. Die van anderen toch.

Maar nu, terwijl ik dit schrijf, zit ik in dit bloedmooie Italiaanse paradijs. Het is hier zo heerlijk dat ik al honderden keren overwoog om mijn haven in A. te verkopen en hier iets op de kop te tikken. Maar ik krijg het nog niet over mijn hart. Ik moet trouwens de laatste verbouwing nog enkele jaren afbetalen.

Al een week neem ik afscheid van deze hemelse plek. Elke dag die voorbijgaat zeg ik ’s morgens: dit is de laatste maandag, Hilde. De laatste dinsdag... Besef je dat wel?!

Ik drink mijn cappuccino op het trapje bij de keukendeur omdat daar dan de zon volop schijnt, prent me het gevoel van de warme steen tegen mijn billen in, ter herinnering voor als ik thuis ben en het daar pijpenstelen giet. Wat die billen betreft, die zijn voller geworden hier. Dat voelde ik net toen ik tijdens de laatste wandeling mijn hand op een ervan legde. Steviger! Dat krijg je door het vele bergop klimmen.

Mijn hondje Mr. Wilson en ik zijn net terug van de mooiste boswandeling die er bestaat. Onderweg sprokkelde ik aanmaakhout en dennenappels – Ik voel me als in een sprookje – om voor het laatst de haard aan te steken.

Het bospad komt uit bij het huis. Ik betrap me erop dat ik het nog steeds hardop zeg: ‘We zijn…’, maar nu tegen Wilson. Het zou me niets verwonderen, mocht hij plots zeggen: ‘Thuis.’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234