Woensdag 29/01/2020
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Elke dag van deze week leefde ik op overschotjes liefde

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Elke dag opnieuw ontdek ik weer iets lekkers in een of andere kast. Als een kind dat ’s ochtends naar beneden komt om te ontdekken wat de Sint gebracht heeft, loop ik door het huis. En elke keer weer ben ik verrast en roep ik vrolijk: “O kijk!”

Ik vind amandelkoekjes, chocola, verschillende kazen, eieren, wijn en dan heb ik het nog niet over wat er in de diepvries voor me bewaard werd.

Dat alles werd achtergelaten door de vrienden die hier in Italië rond oud en nieuw een weekje op bezoek waren. Vrienden die niet alleen mijn hart vervulden met hun liefdevolle warmte, maar die dat, door al dat lekkers, nog een hele week na hun vertrek blijven doen.

Zelf ben ik nogal basic als ik alleen ben en het op eten aankomt. Pas rond een uur of twee, drie in de namiddag besef ik dat een mens ook moet eten om overeind te blijven. Dat je niet alleen op koffie kan bestaan. Erger nog, dat je vingers na een koffie of vier zodanig beginnen te trillen dat je meer naast dan op de juiste toetsen van je klavier tokkelt. Waardoor er gekke woorden ontstaan, zoals ‘ichtenfloc’ terwijl je ‘ochtendzon’ bedoelde.

Dan toast ik een boterham of twee, beleg ze nonchalant met een plakje kaas en eet ze achteloos op terwijl ik verder tokkel op mijn computer. Verre van mindful.

Hoe anders waren de ochtenden toen mijn vrienden er nog waren. Elke ochtend trof ik ze aan de feestelijk gedekte ontbijttafel. Een kommetje fruit­sla of een eitje stond me op te wachten, samen met een vrolijke ochtendgroet. Goeiemorgen, heb je lekker geslapen, wil je koffie?

Al van ’s middags begon een van hen, de kok in het gezelschap, voorbereidingen te treffen voor het avondmaal en zat ik te tikken op mijn computer terwijl de heerlijkste geuren mijn neus binnendrongen: konijn, zeebaars, kwarteltjes, ravioli burro e salvia... Er kwam geen einde aan.

En elke dag van deze voorbije week leef ik op die overschotjes liefde.

Bij elke hap herinner ik me weer de gesprekken. Ik zie bij het ‘medi­terraans konijn’ weer hoe de kok op oudejaarsavond luchtgitaar speelde, terwijl de twee dames en ik uit volle borst meezongen met ‘Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van de Beatles. Hoe we op het uur 00:00 onze glazen champagne de lucht in hieven en de sterren en de maan toeriepen: 2020, there we go! Goed wetend dat 2020 meer zou brengen van hetgeen we in 2019 al voorgeschoteld kregen.

Bij de ravioli burro e salvia kan ik niet anders dan de verkilde stilte voelen die we op de eerste dag van het jaar ervoeren toen we hoorden van de zoektocht naar Frederik Vanclooster. Hoe stil het werd in huis en hoe we het nieuws urenlang op de voet volgden. En hoe genadeloos het verdict van zijn dood viel op de dag dat mijn vrienden huiswaarts keerden.

Niets schiet er dan nog over, niets anders dan verbijstering, diep verdriet en medeleven.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234