Zaterdag 23/01/2021
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Eindelijk nog eens een zweterige overgave aan loeiharde muziek

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Een diepe trance-beat dondert door het betonnen vertrek, om vervolgens uiteen te barsten in pure euforie van zo’n 140 beats per minuut. “Diablo, ardiendo en el infierno”, zingt een vervormde stem. “Haciendo porquerías, sin un solo testigo.” Vrij vertaald: “Duivel, brandend in de hel. Shit doen, zonder een enkele getuige.”

Vanonder laserlampen wordt op vingers gefloten, de dj wordt op gejubel getrakteerd. Een tiental mensen danst alsof hun leven ervan afhangt, en misschien is dat ook wel zo.

Het is de eerste dag van 2021. De kater van oudejaarsavond heeft me niet weerhouden de versleutelde uitnodiging die ik onverwachts via Telegram ontving te aanvaarden. Hoewel we met nog geen vijftien zijn, slaagt dit clandestiene feest er vrij goed in dat fel gemiste clubgevoel op te roepen. Eindelijk nog eens een zweterige overgave aan loeiharde muziek, eindelijk nog eens onzinnige gesprekken met vage onbekenden.

Wel meer mensen gaven met de jaarwisseling toe aan dat verlangen. Raves met respectievelijk 300 en 2.400 aanwezigen in Barcelona en Bretagne wekten wereldwijde verontwaardiging. Duivel, brandend in de hel, klonk het in koor.

Nochtans hebben de Bretoense organisatoren weinig berouw. In een brief aan Libération noemen ze hun feest een politieke daad. “Na een bijzonder moeilijk jaar voor iedereen hebben jonge mensen de behoefte aan het leven uitgesproken”, schreven ze.

Achteraf jezelf een revolutionaire allure aanmeten is natuurlijk makkelijk. Feit is wel dat raven voor het eerst in tijden weer meer betekent dan louter collectief naar de kloten gaan.

Twee dagen na het bijwonen van dat bescheiden maar desalniettemin illegale feest wordt mij gevraagd of ik iets over lockdownraves wil schrijven. Mijn sluimerend schuldgevoel lost langzaam op. Niet voor het eerst kan ik bedenkelijk gedrag achteraf rechtvaardigen onder het mom van research. Zo sprokkel ik nu voor Humo getuigenissen van jongeren die het feesten niet kunnen of willen laten.

“Het is dit of eronderdoor gaan”, is een beweegreden die ik al vaak mocht horen. Evenzeer als 65-plussers verlangen ook twintigers verder te mogen leven. Laatste in het vaccinatierijtje zijn velen nu, na bijna een jaar van stilstand, niet langer bereid hun sociale leven weer de diepvries in te dirigeren.

Met meer dan honderd, laat staan duizend, samenkomen valt met de huidige coronacijfers niet te verantwoorden. Maar even onterecht is de extreme criminalisering van feestvierders.

De 22-jarige organisator van de Bretoense rave hangt een gevangenisstraf van tien jaar boven het hoofd. Van de eveneens piepjonge initiatiefnemers uit Barcelona wordt maar liefst 600.000 euro geëist.

“Het leven kan niet worden gereduceerd tot overleven”, verdedigt de 69-jarige journalist Rioufol de jonge fêtards in een opiniestuk voor Le Figaro, waarin hij de Franse covidpolitiek en passant gezondheidstotalitarisme noemt.

“Het probleem is dat iedereen zo verdomd bang is voor de dood”, beweert een van de ravers die ik sprak. Of hij dat dan niet is, vraag ik hem. “Mocht ik morgen heengaan”, zo gelooft hij, “zou ik enkel betreuren dat mijn leven kort was; te kort om het onderste uit de kan te halen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234