Zaterdag 16/01/2021

Column

Eind december heb ik altijd een afspraak met de weemoed

Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster. Ze bracht drie romans uit, waaronder Drift.

Op de eerste dag van het jaar, dankzij Covid niet gehinderd door een nieuwjaarskater, deelt mijn vriend een agenda met me in Google Calendars. In 2021 zullen we georganiseerd zijn. ‘Ezel en Egel’ heet de agenda: hij is de ezel, vanwege zijn gelijk klinkende achternaam, en ik ben de egel, vanwege het zilveren ­diertje dat om mijn nek hangt (of misschien vanwege mijn periodieke stekeligheid, maar dat zegt hij niet). Het is een leuk idee dat we straks terug kunnen bladeren in die agenda, om te zien wat we op welke dag samen ­hebben gedaan.

    Er zijn maar een paar momenten van het jaar waarvan je zonder geheugensteuntje kunt nagaan wat je in eerdere jaren deed. Oud en nieuw is er één. Ik kan me moeiteloos een Nieuwjaar op de trappen van de Brusselse Beurs voor de geest halen, en, terugbladerend in mijn mentale kalender, een hele reeks soortgelijke nachten waarop ik bubbels dronk in een wisselend decor. Jarenlang heb ik om klokslag twaalf uur de ene mens omhelsd, nu kus ik al een paar jaar lang op ­middernacht de andere. Nieuwjaar heeft een schaduw in veelvoud. Ook de meeste van mijn verjaardagen weet ik nog goed.

    Dit jaar werd er een dag toegevoegd aan mijn ­schaduwkalender, namelijk de tweede dag na kerst. Op die dag, precies een jaar geleden, verhuisden mijn vriend en ik naar ons Franse dorpje. Dit jaar legden we hetzelfde traject, van Nederland naar de Bourgogne, op exact dezelfde dag opnieuw af. Weer in een volgepakte auto, al bevatte die ditmaal geen huisraad, maar een hond en een kind. Het contrast was even groot als de overeenkomst: terugblikken, over de kloof van 2020, was onweerstaanbaar. “Weet je nog,” zeiden we tegen elkaar. “Weet je nog dat ons verhuisbusje ­nauwelijks tegen de heuvels van de Ardennen op kwam? Hier, bij deze afslag, was dat frietkot dat eruitzag als een Zwitsers chalet! Weet je nog, de misselijkheid? En dat het kindje maar een boontje was?”

    Het spelletje weet-je-nog duurt voort in de eerste dagen van dit jaar: op de ­achtergrond van het heden speelt telkens de herhaling. We herbeleven het moment waarop we voor het eerst bij de buren langsgingen. De dag waarop we de oude keuken eruit sloopten. De kennismakingen zonder corona.

    Er zijn natuurlijk ook spookdagen die we níét delen. Zo heb ik eind december altijd een afspraak met de weemoed: het jubileum met mijn ex. De relatie is ­voorbij, de gedeelde agenda loopt nog, in het ­verborgene. Was het een Google Calendar, dan heette hij ‘Vorige Levens’.

    Ik weet dat mijn vriend zo zijn eigen schaduwdagen heeft. Zijn eigen oud-en-nieuwkussen, die er allemaal ook een beetje bij zijn om middernacht. Zijn eigen jubilea, die, onbejubeld, toch jaarlijks langs blijven komen. Af en toe schemeren ze zo duidelijk achter de huidige dagen door dat ik er iets van mee krijg. Meestal merk ik niets.

    Op 2 januari hangt hij een kalender aan de ­keukenmuur. Helemaal leeg, helemaal voor ons ­beiden. De zichtbare tijd is gedeelde tijd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234