Dinsdag 22/06/2021

ColumnBregje Hofstede

‘Eeuwig’ is nooit echt voor eeuwig, en zeker niet in een moestuin. Maar het schimmige einde van de tijd kwam ineens wel héél dichtbij

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster. Onlangs verscheen haar nieuwste boek, Slaap vatten.

Een van de meest begeerde objecten uit mijn jeugd was een boek met optische illusies. Magic Eye heette het. Op het eerste gezicht leek het een reclamefolder voor ­flamboyant behang: pagina na pagina stond vol met kleurrijke, abstracte patronen. Maar als je expres scheel keek met het boek vlak voor je gezicht doemde er een verborgen silhouet uit op. Plots kon je zo het papier in kijken: er kwam een dimensie bij en je zag diepte, in de vorm van bijvoorbeeld een walvis. Als je je ogen ­ontspande was er opnieuw alleen het papier pal voor je neus. Ik werd er bedreven in om die verborgen ruimte op te roepen en weer te laten verdwijnen.

Ik duwde het boek ook graag onder de neus van ­volwassenen, om te vragen of ze ‘het’ zagen. De meesten zagen het niet. Zo hoorde dat ook: volwassenen waren betrouwbaar en een beetje saai, en altijd maar bezig met andere dingen, agenda’s, boodschappenlijstjes, ­voorbereidingen voor later, zodat ze maar zelden tijd hadden om scheel naar een papier te kijken tot ze er iets in zagen.

Nu ik zelf volwassen ben, en ook vaak bezig met voorbereidingen op ‘later’, moet ik nog wel eens denken aan die boeken met optische illusies. Soms kijk je naar een papier en komt er ineens een dimensie bij – of valt er een af. Laatst bijvoorbeeld, toen ik een rapport las waarin klimaatwetenschappers scenario’s bespraken voor onze regionen over twintig of vijftig jaar. Hittedoden, watertekort, epidemieën, bosbranden: na een paar uur werd ik er benauwd van en besloot naar buiten te gaan.

Ik was toevallig al dagen bezig met het aanleggen van een ‘eeuwige moestuin’. Dat is een tuin met eetbare planten die jaar na jaar vanzelf terugkomen; als je hem één keer goed aanlegt kun je er voor altijd van eten, is het idee. Terwijl mijn baby onder een parasol lag te spelen, plantte ik de rabarber en de artisjokken uit, en ­probeerde niet te denken aan de landkaart met gele, rode en bruinrode vlekken die ik zojuist had bekeken. (Maar fucking hell. 2050. Mijn dochter is dan nog altijd jonger dan ik nu.)

Natuurlijk is ‘eeuwig’ nooit echt voor eeuwig, en zeker niet in een moestuin. Maar het schimmige einde van de tijd kwam ineens wel héél dichtbij. Terwijl ik nog dacht in de verte te kijken, lag de horizon al voor mijn neus. Ik moest plots erg mijn best doen om nog een ­toekomst te zien. Alleen als ik moedwillig scheel keek zag ik nog aanleiding om een eeuwige moestuin aan te leggen op een plek die volgens de voorspellingen op weg is om een woestijn te worden.

Maar ja, in een wereld zonder diepte is het moeilijk bewegen. Moeilijk ook om plannen te maken. Waar bereid je je op voor bij gebrek aan toekomst? Ik had altijd richting een verte geleefd die nu was verzonken in de pagina’s van een onderzoeksrapport, alsof hij al die tijd een speling van de geest was.

Intussen had mijn baby zich van haar rug op haar buik gerold. Ze wist haar benen nog niet te gebruiken, maar trok zich aan de graspollen voort, hijgend van inspanning. Zo tijgerde ze het grasveld af en de weg op. Hop, de derde dimensie in.

Ik liep achter haar aan, om te zorgen dat haar niets zou overkomen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234