Dinsdag 15/06/2021
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Eerst de witte mens, dan de rest. De rangorde is vanzelfsprekend, pijnlijk transparant

Julie Cafmeyer is theatermaker en columnist.

Ik ben bij de dokter om een banale reden; er zit een prop in mijn oor. In de wachtkamer geraak ik aan de praat met een jonge vrouw die met haar zoontje voor de tweeëndertigste keer dit jaar op de dokter wacht. Ze zegt: “Als mijn zoon nog maar een beetje hoest, wordt hij van school gestuurd en moet hij getest worden. Je wil niet weten hoeveel tijd ik al in deze wachtkamer heb gespendeerd. Op mijn werk gaat het ook zo. Eén niesbui, en hup, weer naar de wachtkamer.”

Ze zucht, draait met haar ogen. Ik zie aan haar wallen dat ze moe is en vraag haar of ze goed omringd is. “Ik ben hier geboren, maar de rest van mijn familie woont in Martinique. Mijn vader was hier, maar die is dood.”

“Wat doe je van werk?”

“In Mortsel”, antwoordt ze ontwijkend.

“Kuisen!”, zegt haar zoontje.

Ze staart even naar de grond, herpakt zich. “Nee, ik kuis niet”, legt ze ons uit. “Vroeger kuiste ik, nu regel ik dingen in het bedrijf. Zoals de post en administratie.”

Ze schaamt zich omdat ze kuist of ooit gekuist heeft. Ook ik schaam me omdat ik in een land leef waar een kleine groep mensen elke dag geniet van privileges, en anderen elke dag uitgeput worden.

Ze zegt: “Mijn vader kwam naar Europa vol goede hoop, maar zijn diploma was hier niets waard. Dat creëert een achterstand.”

“Ja, precies. Of je behoort hier tot een netwerk van mensen die elkaar helpen, of je valt eruit. Dat is hoe het werkt”, geef ik toe.

“Ons appartement is te klein geworden sinds de geboorte van mijn laatste kind. Ik sta op de wachtlijst voor een sociale woning. Weet je hoe lang ik moet wachten? Negen jaar. Binnen negen jaar is mijn zoon negentien! Weet je wat ze dan zeggen? ‘Sorry mevrouw, dat is de procedure.’”

Haar toon is niet klagerig, eerder helder, standvastig. Ze doorziet de absurditeit van zinloze regels. Ze weet dat het excuses zijn om haar geen waardige plek te geven in deze maatschappij.

Even later komt de dokter in de wachtkamer. Een Arabische man klampt haar meteen vast terwijl hij ontredderd met een bundeltje witte papieren wappert. Er is iets mis met zijn zorgverzekering.

Een witte vrouw van mijn leeftijd komt net op dat moment gehaast binnen, onderbreekt hen. Ze heeft snel een voorschrift nodig want haar auto staat foutgeparkeerd. De witte vrouw wordt meteen geholpen door de dokter, de Arabische man wacht zonder protest.

Alsof onze lijven zo geprogrammeerd zijn. Eerst de witte mens, dan de rest. De rangorde is vanzelfsprekend, pijnlijk transparant.

Een andere dokter komt de wachtkamer binnen, roept mijn naam. Ik zeg haar dat de vrouw met haar zoontje eerst was. Daarbij heb ik tijd genoeg en niet echt een probleem. De dokter zegt dat het mijn beurt is, ik had een online-afspraak, zij niet. Mijn oorprop krijgt voorrang.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234