Donderdag 09/04/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Eenzaamheid vroeg iets meer virtuositeit, want de stokjes zelfmoord, verslaving, woede en destructie lagen dwars

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Al een tijdje heb ik het gevoel dat ik uitgedaagd word om het spelletje mikado te spelen met als tegenstanders mijn hart en ziel. Het is mijn verstand dat me dat influistert.

Elke dag opnieuw als ik wat verweesd door het uitgestorven dorpje Gello wandel, het piepkleine kerkhofje bezoek of langs de oever van de Tiber loop met mijn eeuwig vrolijke hondje Mr.Wilson naast mij, hoor ik mezelf zeggen: ‘Begin er nu aan voor je eraan bezwijkt, je kunt het, je wint wel. Het is niet de eerste keer, jij doorgewinterde ontwarrer.’

Mikado: een stapeltje stokjes die kriskras door elkaar liggen en waarbij elke speler moet proberen om uit die warboel een stokje te trekken zonder dat er een ander stokje beweegt. Een opdracht die concentratie, inzicht en een vaste hand vereist. Het klassieke mikadospel bestaat uit 41 stokjes van 15 centimeter lang met aan elke kant een scherpe punt.

Er bestaat ook een reuzenmikado, met stokken van 93 centimeter lang, bijna een meter.

Ik heb het gevoel dat mijn emotionele stokjes – weliswaar minder in getal – veel langer, dikker en scherper zijn. Vandaar mijn reserve om eraan te beginnen, maar ik weet: het moet.

Dit mikadospel werd in mij gedropt na de laatste aflevering van Als je eens wist…, de documentaire die ik maakte over kindermishandeling. Een ravage als na een heftige storm.

Maar deze week was het eindelijk zover. Eens kijken wie er wint, Hart, Ziel of Verstand. Het eerste wat nodig is bij zo’n onderneming is de arendsblik. Ik moet bij wijze van spreken hoog boven dat stapeltje wrakhout zweven om dan met een neutrale blik te bepalen welke stok ik er het eerst uittrek, want ik weet: als er één beweegt, is het de beurt aan Hart en Ziel en ben ik weer een paar dagen buiten strijd.

Glashelder zag ik waar ik moest beginnen, het stokje oud verdriet lag zo goed als vrij. Langzaam trok ik het uit het stapeltje. Dat daarbij mijn arendsogen troebel werden van de tranen had ik ingecalculeerd. Het stokje spartelde lichtjes tegen maar geen enkel ander bewoog. ‘Wat scheelt er toch?’ vroeg ik. ‘Ik ben er zo kapot van dat het nu pas, nu pas, na zoveel jaren gehoord wordt’, fluisterde het terug. ‘Dat begrijp ik’, knikte ik terwijl ik het omzichtig in het mikadodoosje legde.

Daarna was het de beurt aan eenzaamheid. Dat vroeg iets meer virtuositeit want de stokjes zelfmoord, verslaving, woede en destructie lagen dwars. Maar kijk, voor ik het wist hield ik het in mijn gevederde arendspoten en ik fluisterde het ernstig toe: ‘Je bent niet alleen, ik ben er toch!’

De vier stokjes die net nog in de weg lagen, had ik snel te pakken, het begon overzichtelijk te worden.

Moeiteloos kwamen de stokjes vreugde, triomf, blijheid en tevredenheid vrij. Het doosje was volledig nu en ik hoorde vrolijk getater. Hart, Ziel en Verstand gaven elkaar een high five en binnen in mij begon de zon te schijnen. Buiten regende het pijpenstelen.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234