Dinsdag 20/08/2019
Marc Didden. Beeld RV

Column Marc Didden

Een ‘weekendje weg’ duurt bij politici algauw van 26 mei tot aan de september­verklaring

Marc Didden is columnist.

Mijn onderbuurman heeft een hond. Ik mag hond en baasje allebei even graag. Dat laat ik weleens blijken tijdens een onvoorzien gesprek op de overloop wanneer hij zijn hond uitlaat en ik mezelf. We hebben het dan weleens over het weer of over de totale zinloosheid van dit bestaan. Als we dat laatste item aansnijden wordt de hond ongedurig en klinkt algauw een schuchtere ‘waf’ en soms een stevige reeks ‘waf, waf, waf’.

Mijn onderbuurman spreekt mij na jaren quasi samenleven nog steeds aan met ‘Monsieur Didden’, iets wat me niet ongevoelig laat omdat het me met enige nostalgie doet terugdenken aan de tijd toen mensen nog manieren hadden. Ik prefereer die wat vormelijke aanspreking in elk geval boven de ‘Hey Marc’ en ‘Hoi Marc’ waarmee mensen hun mails aan mij meestal beginnen. Het minst van al hou ik van de groene fietser die me onlangs voor mijn deur van mijn sokken reed en die, toen ik hem erop wees dat er zich drie meter verder een fietsstrook bevond, antwoordde: ‘Maar gij stond in de weg, dikzak’.

“Monsieur Didden, waar gaat de vakantie heen, dit jaar?”, vroeg de baas van de hond die ‘waf’ en soms ook ‘waf, waf, waf’ zegt. Ik grapte dat mensen zoals ik, die eigenlijk nooit werken, eigenlijk geen vakantie nodig hebben. Maar hij drong vriendelijk aan. “Tenminste toch een weekendje weg mag ik verhopen? Of een kleine citytrip?”

Omdat eens mens geen grappen kan blijven verzinnen gaf ik toe: “Nu ja, misschien verdwijn ik rond mijn verjaardag wel een paar dagen naar het zesde. Le sixième donc.”

Hij dacht dat ik de zesde etage bedoelde, omdat hij weet dat ik daar een soort van geheime werkkamer heb. “Dus u gaat toch weer schrijven?”, zei hij, maar toen lichtte ik de sluier op die ik over onze vakantieplannen gedrapeerd had. Ik bekende dat wij besloten hadden dit jaar vier hele dagen vrij te nemen in het sixième arrondissement van Parijs. We beslisten ons niet boven de Boulevard Montparnasse te begeven en ook niet onder de Boulevard Saint-Germain. En we besloten ook geen bus of metro te nemen en vier dagen werkelijk helemaal niets te doen.

Een beetje zoals sommige Belgische politici doen dus, al tellen die niet in dagen maar in maanden en duurt een ‘weekendje weg’ bij hen algauw van 26 mei tot aan de septemberverklaring.

Verrassend trouwens hoe snel dat went, helemaal niets doen. Ik vermoedde al dat ik er goed in was. Nu ben ik er zeker van. Om dat te vieren stapten monsieur et madame Didden het Café de la Mairie binnen, aan de Place Saint-Sulpice. Ik ging alvast zitten op de rieten stoel vanwaaruit Georges Perec het reilen en zeilen op het prachtige plein zo aandachtig bestudeerde en ook nog eens nauwkeurig beschreef. Soms wou ik dat een Parijse intellectueel was. Voor een dag of vier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden