Woensdag 27/05/2020
Hugo Camps.Beeld DM

ColumnHugo Camps

Een volk dat zo slordig met zijn kinderen omgaat, komt zichzelf tegen in schuld en spijt

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Premier Sophie Wilmès (MR) had zichzelf opgevoerd tot een brommertje. Ze sneed door de maatregelen van de Nationale Veiligheidsraad als een mes door de boter. Staccato. Bij een verspreking lachte ze zelfs. De zenuwen geheel in bedwang. Feest werd het niet in de nabijheid van de eerste minister. Veel bleef onduidelijk. Nog steeds mis ik een coronaminister die het hele slagveld overziet en naar openingen zoekt in de lockdown. Een man of vrouw die namens de hele regering en het virologenleger spreekt. Negen ministers aan een tafel is een schouwspel van collectief paraplugedrag. De brouille is navenant.

Ook zo deprimerend is dat de deskundigenjunta steeds meer begint te lijden aan de wellust van de monoloog. Ze kennen geen tegenspraak, houden er een eigen agenda op na, zijn gevoelig aan lobbygroepen. De opening naar het tweede verblijf is gemaakt. Over het nieuwe coronaproletariaat hoor je niemand. Ministers en virologen kijken er hoog overheen. Alsof het schimmen zijn, die massa aan de voedselbanken. Of de kinderen die verdwenen zijn in het onderwijsmoeras. Onvindbaar zelfs.

Een volk dat zo slordig met zijn kinderen omgaat, komt zichzelf tegen in schuld en spijt. De inflatie van het woord ‘kwetsbaren’ heeft de tergende leegstand van een koetjes-en-kalfjesmoraal. Het woord kan beter verboden worden.

Het syndicaat van ministers en virologen heeft vooral oog voor bezitters. Van gezondheid, van huizen en fabrieken, van golfbanen. Over de coronaconsequentie voor de armen maken ze zich minder druk. Zo krijgt een crisis van de volksgezondheid toch weer de bittere smaak van sociale tweedeling. Sommigen doen daar nog een communautair schepje bovenop.

De versoepeling van de sociale contacten is welgekomen, maar vier genodigden houdt niet over. Nog steeds zijn we geen meester in ons eigen kot. Dan is er in een rijpe democratie als de onze sprake van een douceurtje. Burgers horen op hun eigen territorium te kunnen communiceren met wie ze willen. Ook in de versoepeling houden de coronamaatregelen een repressief karakter. Voor een regering die de mond vol heeft over het civisme van de burger is dat pure armoede.

De sportliefhebbers blijven in het duister tasten over de afwikkeling van de competitie. Het lijkt wel een uithongeringsstrategie. Het getuigt alvast van weinig respect voor de belangrijkste bijzaak van het leven.

De schwung die Sophie Wilmès op haar persconferentie liet zien, komt waarschijnlijk te laat. Dat is jammer voor haar en voor ons. Het was al met al inspirerend een vrouw aan het hoofd van een regering te hebben. Het voelde als een correctie van de geschiedenis.

Met de coronacrisis is geen eer te halen voor een politicus. De verlossing is uitbesteed aan de wetenschap. Wat ook een halve misleiding is, want het echte labeur wordt verricht door artsen en verplegers in ziekenhuizen, niet door commentariërende virologen. De witte, soms groene brigades van de gezondheidszorg zijn de helden. En die komen niet op televisie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234