Zaterdag 24/10/2020
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Een verhuurder reageerde dat hij duidelijke regels had en dat daar niets mis mee was: geen kopvodden

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

“Weet je wat echt vreemd is? Iedere keer dat ik een mailtje stuur voor het bezichtigen van een leegstaand appartement, is het appartement opeens verhuurd. Dus krijg jij je appartement niet verhuurd? Stuur me je mailadres! Ik zal je een mailtje sturen en wonder boven wonder...”, tweette ik op 11 juni 2020. We waren op zoek naar een eigen plekje en hadden ondertussen al vele mails gestuurd, maar kregen vaak geen antwoord. Er was een meneer die zelfs de huurprijs op de website liet zakken en het een ‘coronaprijsje’ noemde om zijn appartement maar verhuurd te krijgen, maar niet op onze mail reageerde. Het enige moment dat we in de auto zaten richting onze eerste bezichtiging , kregen we onderweg een sms dat we niet meer hoefden te komen. Het appartement was binnen een halve dag al niet meer beschikbaar.

Ik kon inderdaad opnieuw bellen en doen alsof ik Hilde heette, maar de harde realiteit van onze zoektocht naar een eigen plek kende ik al. Ik hoefde dat niet voor mezelf of anderen te bewijzen. De ervaringen en de onderzoeken spreken voor zich. Het was toen dat ik schreef dat racisme je leven vertraagt: alles duurt langer. Iemand reageerde op de tweet dat zij een jaar lang hebben moeten zoeken naar een appartement. Iemand anders reageerde weer dat hij duidelijke regels had en dat daar niets mis mee was: geen kopvodden. Praktijktesten waren dus al niet meer nodig, mensen kwamen er openlijk voor uit dat ze hun huurders racistisch selecteerden. Iets om trots op te zijn natuurlijk, dat je een strafbaar feit pleegt. Duimpje voor jou, meneer.

Ik moest allereerst aan mezelf denken en om met een positieve instelling te blijven zoeken, heb ik mezelf overtuigd: bij de een belandden mijn berichten vast in de spam van zijn mailbox, de ander was zo’n geluksvogel dat zijn appartement binnen de paar uur verhuurd was en ik begon te geloven dat weer een ander vast het wachtwoord van de website kwijt was en dus niet meer kon inloggen om het zoekertje te verwijderen. Ik zou dit hele proces enkel meer vertragen voor mezelf als ik ook nog zelf de praktijktesten moet uitvoeren (dus het werk van de overheid zou moeten doen). 

Het hoefde voor mij allemaal niet, want uiteindelijk haalt het niets uit. De enige keer dat ik klacht indiende – omdat iemand met racistische motieven het doelwit van een pistool tussen mijn ogen fotoshopte – is er niets met mijn klacht gebeurd. Ik was toen niet ouder dan twintig jaar en werd publiekelijk met de dood bedreigd door een veel oudere (volwassen?) moeder van twee. Dit had geen gevolgen voor haar.

Het was dan ook groot nieuws toen ik gisteren in deze krant las dat er een vastgoedkantoor veroordeeld is aan de hand van telefoongesprekken die bewezen dat de kandidaat-huurder gediscrimineerd werd op basis van zijn huidskleur. Ze moesten een schadevergoeding van 1.300 euro betalen en het vonnis moest uitgehangen worden op het kantoor zelf, als een certificaat, iets om trots op te zijn natuurlijk. Duimpje, ook voor jullie. (giechelt) 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234