Zondag 07/06/2020

Column

Een uur lang kijken naar wat de happy few doen met geld dat nooit opgaat

Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei °1988, vertellen beurtelings over hun leven. Vandaag: Lize.

Behalve rummikubben is er tijdens de lockdown nog een lievelingsactiviteit ontstaan: The World’s Most Extraordinary Homes kijken op Netflix. Een serie reportages waarin presentatoren Piers Taylor (architect met kennis van zake) en Caroline Quentin (actrice met pagina ‘synoniemen voor stunning’ op zak) een bezoek brengen aan droomhuizen, ontworpen door ­gerenommeerde architecten. De lyrische manier waarop Quentin zich uitlaat over alles wat ze ziet of aanraakt, is de running gag in ons huishouden geworden.

Bij elke aflevering wordt er een ander land aangedaan. Zo zijn R. en ik deze maand al een kijkje gaan nemen in buitengewone huizen in Florida, Zwitserland, Israël en Portugal. We zitten dan naast elkaar in onze halfdonkere living, op de grijze bank met de laptop tussen ons in, en becommentariëren de weelde die in beeld komt alsof we een betaald panel vormen.

We moeten wel, want als je er niet mee probeert te lachen, dan zou het eigenlijk om te huilen zijn, een uur lang kijken naar wat de happy few doen met geld dat nooit opgaat. Een glazen zwembad zwevend boven de keukentafel, geïntegreerde rotswanden, een inifinity pool verankerd tussen boomtoppen.

Men had het programma The World’s Most Extraordinary Houses moeten noemen, in plaats van ‘Homes’, want dat is wat vrijwel alle woningen typeert (tenzij de architecten het huis voor zichzelf hebben ­ontworpen): het zijn geen nestjes, het zijn geniale ideeën opgetrokken uit beton, staal en hout. Huizen die op hun toppunt zijn wanneer er een camera doorheen glijdt, niet wanneer er een kind met strijkparels zit te spelen of wanneer je er met een zak chips in de zetel ploft.

Een dominante zakenvrouw/moeder zit in een minimalistisch glazen huis, aan een tien meter lange smetteloze tafel, naast een zwembad dat overloopt in de leefruimte, te vertellen hoe ze hier tot rust komt, hoe ze hier kookt en het hele gezin samenkomt om over de dag te praten, en dat dan de zon op het water schijnt en de lichtweerspiegelingen dansen. Ze praat alsof het ideeën zijn die ze afleest uit de brochure waarmee de architect haar van deze woning heeft overtuigd, een aangepraat ideaal.

De enige voorwaarde om gelukkig te kunnen zijn in een buitengewoon huis, is dat je ook gelukkig had ­kunnen zijn in een doodnormaal huisje. Je blijft altijd een mens met één lichaam, je kunt nooit in meer dan één kamer tegelijk zijn. Gerenommeerde architecten halen daarom zo veel mogelijk muren weg, ruimtes lopen in elkaar over, kamers worden zalen, met in het midden een losstaand haardvuur waarrond je met honderd man tegelijk de liefde zou kunnen bedrijven. Daar zit je, na een werkdag in de zetel, je gezucht echoot.

Ik zou Piers en Caroline wel eens willen uitnodigen om morgen bij ons te komen eten. Zo konden ze door het huis lopen, en net zoals wij met een lyrisch stemmetje alles aanprijzen – de manier waarop onze prachtige ­gordijnen in het fraaie zonlicht hangen, of de buiten­gewone poëtische ligging van een appel in onze superbe fruitschaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234