Woensdag 11/12/2019
Hein Vanhaezebrouck. Beeld BELGA

Column

Een toptrainer deelt het succes, dat heeft Hein nooit gedaan

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Ik wacht nog op een staatsbegrafenis. Er was zoveel cinema rond het ontslag van Hein Vanhaezebrouck bij AA Gent dat een theatrale paukenslag niet mag ontbreken. Drie dagen van rouw in de Ghelamco kunnen er ook nog bij.

De blik van Hein bij de laatste handdruk van voorzitter Ivan De Witte sprak boekdelen: hij doorboorde de grond. Geen splinter oogcontact, alsof ze beschaamd waren voor elkaar.

Dat het huwelijk zou worden ontbonden, stond de dag voordien al vast na nachtelijk beraad. Maar tot een decente uitleg kwam het niet. Bestuur en coach hulden zich in een ondoorgrondelijk zwijgen. Ze lieten de fans nog een nachtje op hun honger. Die geheimzinnigheid had iets pretentieus. En misleidend, want ook de zaakwaarnemer van Vanhaezebrouck had mee aan tafel gezeten.

Hugo Camps. Beeld stephan vanfleteren

Coach voor het leven

Ook in de afscheidsuren bleef de lucht vervuild door wierook. O, wat waren ze innig van elkaar geweest, Gent en Hein. Ook in de harten van de supporters leefde de vergelijking met Sir Alex Ferguson: coach voor het leven. Insiders wisten beter. Hein wilde hogerop. AA Gent was hem toch te provinciaals.

Zijn coaching tijdens de wedstrijden werd met de week liefdelozer. Hij zocht het conflict.

Het verlies van Zulte Waregem bood Vanhaezebrouck de kans om met zichzelf in retraite te gaan. Ook dat was voor de bühne, want hij had eerder mentaal afscheid genomen. Anderlecht wenkte, nietwaar? Daarom waren die laatste weken zo oneervol voor club en coach. De fans werden gewoon voor de gek gehouden, en de scheidende partijen wisten nochtans dat Buffalo’s daar gevoelig voor zijn.

Vanhaezebrouck werd mythe. Geluksbrenger met goed voetbal. Reeds in zijn eerste jaar veroverde hij de landstitel, wat voor Gent een historisch hoogtepunt was. Een jaar later slaagde Gent erin om als eerste Belgische club in vijftien jaar te overwinteren in de Champions League. De passage in de Europa League werd ook een succes tot de achtste finale, inclusief de uitschakeling van Tottenham. Dit seizoen ging alles mis, in Europa en in de nationale competitie.

Wellicht waren de spelers uitgekeken op Hein, op zijn waggelende pantomimes langs de lijn, op zijn misprijzende commentaren, op zijn hoogmoed. De coach was te hautain geworden in zijn hiërarchisch cultuurtje. Hij bewaakte de grenzen van de vernedering niet meer. Sommige uitspraken sneden een aantal spelers door de ziel.

De jubel in de media over de beste coach van het land, wie weet van de Benelux, maakte Vanhaezebrouck overmoedig. Ineens bleek dat hij ook een reservoir aan frustraties met zich meedroeg. En er was zijn West-Vlaamse inborst: de elite is niet voor iedereen weggelegd.

Dat hij een toptrainer is, werd en wordt door niemand betwist. Maar een toptrainer deelt het succes. Ik heb hem nooit lovend horen spreken over zijn assistenten, over materiaalmannen, over de kantinejuffrouw. Hein zag AA Gent op den duur als een eenpersoonsstaat.

Meer masseren dan doodmaken

Het laatste gaat hem in Anderlecht niet lukken. Daar blijft de coach een werknemer. Goed betaald, maar de noten op zijn zang moeten beperkt blijven. Of Vanhaezebrouck bij Anderlecht past? Qua voetbalkennis zeker. Maar communicatief zal hij uit zijn norse harnas moeten treden. En naar de spelers toe: meer masseren dan doodmaken. Hein zal iets uitvouwbaarder moeten worden dan hij was bij KVK en AA Gent. Dat lukt hem wel, met zijn instinctieve flair.     

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234