Dinsdag 26/10/2021

ColumnBregje Hofstede

Een puppy en een baby nemen? Tegelijk? Slecht, slécht idee

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Bregje Hofstede vertelt over haar leven.

Een van de stomste dingen die je kunt doen, volgens de internetfora die worden bevolkt door ­hulp­zoekende hondenbezitters, is een puppy én een baby nemen. Tegelijk? Slecht, slécht idee. Je wordt gek. DOE HET NIET.

Zoals dat gaat met goede raad op fora, leest degene die die raad nodig heeft, hem pas wanneer het kwaad al is geschied. Google komt altijd te laat. Mijn vriend en ik lazen elkaar dus hardop voor uit de komende rampspoed en besloten, met de moed der noodzaak, dat we er maar het beste van zouden maken.

Het opvoeden van een pup alleen bleek al zo ­uitputtend dat ik mijn hart vasthield voor wat er nog zou komen. Een tijdlang konden mijn vriend en ik geen stap verzetten zonder dat er een kleine maniak grommend in onze broekspijpen hing, en beperkten we onze ­garderobe tot de paar kledingstukken die we al aan zijn kaken hadden overgegeven. Nog altijd is het afwachten hoe we het huis aantreffen wanneer we Kepler er alleen hebben gelaten.

Toen mijn buik eenmaal op het punt van knallen stond, waarschuwden verschillende buren ons dat onze pup waarschijnlijk jaloers zou zijn. Dat kenden ze van hun eigen hond, of uit de verhalen. Kepler zou zelfs agressief kunnen worden richting de nieuwkomer.

Nu maakt Kep zich aan van alles schuldig – hij heeft niet voor niets de bijnamen Kleptomaan en Captain Chaos – maar op agressie heb ik hem nog nooit betrapt. Wel maakte ik me zorgen om zijn puppy-enthousiasme: als er een hond van veertien kilo op je hoofd springt wanneer je op de bank ligt, kun je daar als volwassene al een flinke blauwe plek aan overhouden; voor een pas­geboren baby lijkt het me ronduit traumatisch.

Ik had me er geen voorstelling van ­kunnen maken hoe kwetsbaar een boreling precies is, tot ik mijn eigen fabricaat in ­handen hield: paars en rimpelig, met een witte, ­soepele navelstreng die zomaar ophoudt, als is ze een kosmonautje, ­losgeknipt van haar ruimteschip en geland op een vreemde planeet, die maar slecht is aangepast aan haar behoeftes.

Met een paar dagen wordt het navelstrengetje droog en zwart, en bij een luierwissel valt het eraf, een ­vreemdsoortig dropje dat ik wegleg om het aan mijn vriend te laten zien wanneer hij terug is van het lopen met de hond.

Al snel komt hij binnen, natgeregend en prettig ­verwaaid, en vertelt me over de zoveelste goede raad van de buren. “Schijnbaar, als je zeker wil weten dat je hond zich hecht aan je baby als deel van zijn roedel, moet je hem iets van haar te eten geven. Ofwel de placenta, ofwel de navelstreng. Voor de bonding”, rapporteert hij, lachend.

Dat brengt me iets in herinnering. Ik loop naar de plek waar ik het stompje heb neergelegd, op tafel naast het verschoonkussen – maar het is nergens te vinden. Ik heb het niet verplaatst, mijn vriend heeft het niet gepakt, en er is maar één andere mogelijkheid.

Kepler staat kwispelend naast de bank waarop ons kindje ligt, en likt voorzichtig aan haar voetjes.

Met die bonding komt het wel goed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234