Zaterdag 24/08/2019

Column

Een oud moedertje voeren houdt hooguit iets in stand. Merkwaardig genoeg remt het ook je verdriet wat af

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters (°1965) over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Ik begrijp nu plots waarom zoveel mensen hun dagen volproppen, zei ik.

Wij waren weer eens vroeg opgestaan om mijn moeder te bezoeken, die nu met een long­ontsteking in het ziekenhuis ligt.

In het begin is het aanpassen, zei ik, maar het wordt al snel op een rare manier comfortabel, als je hele week vol zit met activiteiten. Je hoeft nergens bij na te denken. Nu dit, straks dat. Het is overzichtelijk en gerust­stellend.

Dat is ons leven nochtans anders óók, zei mijn vrouw – wij staan op, wij werken, wij praten, wij raadplegen de buienradar en maken dan mogelijk een wandeling, en na afloop bedenk jij iets om klaar te maken. En dan begint de avond. Dat is ook bevattelijk, alleen komen er nooit verplichtingen of verwachtingen of agenda’s aan te pas.

Iedereen zoekt altijd maar naar aanknopings­punten, zei ik. Ik zat laatst in een café waar de Clásico opstond. Mensen nóémen dat nu zo: de Clásico. Ze zeggen: ah, daar, Bernabéu, en ze praten zoals de commentator praat: goed van flank gewisseld. Splijtende pass. Mensen voelen zich veilig als ze dingen doen en zeggen die ze van ergens kennen. Gekadreerd denken. Ramos z’n potje kookt over.

Het is nergens zo mooi als in het voetbal, zei mijn vrouw. Herinner je dat interview van Rik Van Puymbroeck met die Beerschot- en die Antwerp-fan. Die van Beerschot zei dat als hij morgen een firma­wagen krijgt en die is rood, hij van werk verandert. Dat is ook alleen maar omdat het duidelijk is. Afgepaald. Begrensd. Helderder wordt het niet.

Toen wij in het ziekenhuis arriveerden, was daar juist het middag­eten rondgebracht, dus namen wij de taak van de verpleegster over en hielpen wij mijn moeder met eten. Het was varkens­lapje met aardappelen en rode kool, maar dan alles vermalen, in drie gekleurde brij­bolletjes op haar ziekenhuisbord geschikt.

Hoeveel duizenden keren heeft zij dat vroeger met jou gedaan, zei mijn vrouw.

Wel een uur deden wij erover. Zij heeft moeite met slikken, elke hap is een inspanning die haar concentratie vergt.

Ook dit is wennen, maar het geeft een vreemd soort van voldoening, zei ik. Het leert je iets, al kan ik nog niet goed zeggen wat. Nederigheid misschien. Iets over de liefde en het leven. Waar het goed voor is. Of niet. Het knoeit met je gedachten. Een kind voeren léídt tot iets. Het doet iets groeien. Een oud moedertje voeren houdt hooguit iets in stand. Het houdt de onvermijdelijkheid even staande. Merkwaardig genoeg remt het ook je verdriet wat af, als je het doet. Het is heel intiem.

Tot slot was er chocolade­pudding, waar zij maar een klein beetje van at, en dan sloot zij haar ogen, en haar ademhaling werd zwaar, en om haar niet te wekken lieten wij haar met haar papieren servet aan achter in haar ziekenhuis­zetel, en reden terug naar de Oostkantons, waar de avond was gevallen en waar alles zoals altijd was – overzichtelijk en gerust­stellend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden