Zondag 18/08/2019

Opinie Thé Dansant

Eén onwetende debiel maakt geen massa

Sfeer op de Thé Dansant aan het Africamuseum, waar Wakanda de dresscode was. Beeld Illias Teirlinck

Robin Broos is journalist bij De Morgen.

Toen Marvel's Black Panther vorig jaar in de zalen kwam, zette dat iets in gang wat niemand ooit voor mogelijk hield. Blank en zwart trokken samen naar de bioscoop, in Afrikaanse klederdracht, vanuit een geslaagde (her)ontdekking van het Afrikaanse erfgoed. Dit was geen culturele toe-eigening, maar een ultiem eerbetoon. Vandaag is Wakanda een stijl, omarmd door de blanke mainstream én gedragen door de Afro-Amerikaanse gemeenschap.

Het is in dat licht dat ik afgelopen zondag Thé Dansant heb ervaren. Een feestje aan de voet van het AfricaMuseum in Tervuren. Voor de gelegenheid in thema AfroHouse, met als dresscode 'la sape, colorful, wakanda en future african'. En dat heeft het diverse publiek gedaan. Ook blanke mensen, die in Matonge een kleurrijke outfit bij elkaar hadden gescoord. Die heerlijke patronen op hun gezichten hadden gemaquilleerd. Uit oprechte interesse.

“Leg me uit hoe dit soort Thé Dansant nog steeds bestaat anno 2019 in het AfricaMuseum”, klinkt het twee dagen later op de Facebook-pagina Cafe Congo, die mensen uitnodigt mee in discussie te gaan over de huidige Belgo-Congolese relaties. “Zou de communicatiedienst onder Xanax hebben gezeten?” Rechtstreekse aanleiding: een foto van een blanke man in Afrikaans gewaad, die er niet beter op had gevonden om zijn gezicht zwart te verven. En dat was dom. Maar één onwetende debiel maakt geen massa.

Ik geef toe, ik heb die man niet zelf gezien. Maar zelfs die idiote blackface verandert niets aan de reportage die ik er achteraf over schreef. Dit event nam even de zwaarte weg van de plek.

Ik heb mooie dingen gezien. Een oudere, Afrikaanse vrouw op de bus, die een blank meisje hielp om haar sjaaltje met luipaardprint te knopen. Kerels met pintjes in de hand die djembespelers aanspraken, over wat zij vonden van deze beladen plek. Een top dj met Congolese roots - Lola Jones - die fier was om hìer te mogen draaien, naast het museum waar haar mama aan heeft bijgedragen.

Intussen zegt Bambi Ceuppens, een van de drijvende krachten achter het vernieuwde museum: “Ik overweeg mijn opties voor de toekomst.” Alsof het AfricaMuseum afgelopen zondag het grootste racistische festijn van de 21e eeuw heeft gefaciliteerd.

Sinds de heropening wordt de discussie over hoe we moeten omgaan met ons koloniaal verleden opnieuw gevoerd. En, zoals Lola Jones al aangaf in de reportage: “deze plek is belangrijk, zodat mensen geïnformeerd worden over wat er gebeurd is.” Tussen het dansen en de pintjes door werd ook daarover gepraat. Open, tussen mensen van alle komaf.

En net dat moet het AfricaMuseum doen. Mensen met elkaar verbinden, zodat ze zelf in dialoog kunnen gaan. Want dit is geen debat dat vanuit een ivoren (mag dat woord nog?) toren gevoerd moet worden. De panische angst van slimme blanke mensen over een onschuldig feestje waar ze niet bij waren, bewijst dat. De Afrikanen op Thé Dansant waren fier.

Dit is 2019. Dit ìs de smeltkroes waar we al zo lang aan werken. Waarin jonge mensen verbroederen. En blijkbaar één debiel.

Wakanda forever!

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden