Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column

Een mens moet oppassen of hij wordt op zijn oude dag nog anglicaan

Mark Coenen is columnist bij De Morgen.

Haast doodgeknuffeld worden door nobele onbekenden op een sombere novemberochtend: het overkwam mij zondag laatst in de kerk van Brede, een dorp in de buurt van Rye in het Britse graafschap Sussex, superieur gelegen op een heuvel die uitkijkt op een golvend landschap. Bij mooi weer zou je zweren dat je in Italië bent, zegt de schrijver.

Ik was er de avond ervoor aangeland om voor de reeks die ik aan het maken ben iemand te interviewen die ik tot een der beste auteurs van zijn generatie reken. Stilistisch: onovertrefbaar. Karakter: wat voor een. Qua warmte: een straalkachel gelijk. Aan de ontbijttafel gezeten, meldde hij me dat eerst ter kerke gegaan diende te worden, een verzoek waaraan ik graag tegemoetkwam. Alles voor de kunst.

Een eucharistieviering in een anglicaanse kerk is een kruising tussen een zangfestival en een theekransje met oude bekenden: de oude psalmen en melodieën worden door het hele gezelschap uit volle borst meegezongen, de gebeden rollen vlekkeloos en kristalhelder uit ieders mond. Het heeft iets van de Night of the Proms, maar dan in een kerk. De bariton van de schrijver schalt. Zingen zonder creperen.

Ik was voor een keer de jongste aanwezige: dat was lang geleden. Van mijn bezoeken aan het rusthuis waar mijn vader zijn laatste dagen sleet. Vele tinten grijs en breekbaar wit, soms wat onzeker te been, maar vriendelijker mensen bestaan niet. Dat bleek toen bij de vredewens de hele kerk als één man van zijn stoel oprees om elkaar vervolgens krachtig te omhelzen, daarbij ‘Peace be with you’ prevelend dan wel roepend, want men komt hier graag uit voor zijn overtuiging.

Geheel verzoend met dit aardse tranendal zette een aantal sterkhouders na de dienst de feestelijkheden verder ten huize van de schrijver, waar bij thee en koekjes de dienst kritisch werd ontleed. Daar werd niet kinderachtig over gedaan: de organist werd streng gewezen op een strofe die verkeerd was ingezet, en velen hadden de stijl van de voorgaande priester maar matig geapprecieerd. Saint George’s Church zit zonder vaste parochieherder, waardoor elke week een reserve-exemplaar de revue passeert, met alle gevolgen van dien.

De kritiek is hard, maar na een kopje troost ook opbouwend. Grappige discussies die ik me niet kan herinneren ooit te hebben meegemaakt in mijn o zo katholieke jeugd. Banter op niveau. Een mens moet oppassen of hij wordt op zijn oude dag nog anglicaan.

Duncan, de organist, die getrouwd is met Gary, de voorzanger – geen mens hier die zich daar vragen over stelt – ondergaat de liefdevolle bolwassing met gratie. Hij stapt snel op, want moet nog een zangstonde in het plaatselijke rusthuis leiden.

Als het einde der tijden echt komt, dan hoop ik dat Duncan op het orgel speelt. En dat Gary daarbij zingt. A hymn for our times. Ik zing uit volle borst mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234