Donderdag 27/06/2019

Column John John & Missy

Een meisje ging met de fiets naar vrienden, zeg je in kindertaal, maar toen kwam ze een boef tegen

Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5).

“Papa, waarom moet je zo veel bellen?” Je zoon kijkt op vanachter zijn huiswerkblad. Je zou hem helpen met spelling, had je beloofd, maar eerst dus nog even bellen. Nu hoort hij je het gesprek afsluiten met de melding dat je meteen nog iemand anders gaat bellen. Hij fronst: “Waarom?”

Je aarzelt even voor je besluit dat je kinderen inmiddels wel oud genoeg zijn voor de waarheid. Dat er iets heel ergs gebeurd is, vertel je. In Antwerpen. Daar ging een meisje met de fiets naar vrienden, vervolg je in kindertaal, maar toen kwam ze een boef tegen. En die – opnieuw aarzel je even – heeft haar vermoord.

Je kijkt nu recht in de openvallende mond van je zes jaar oude dochter, en meteen voeg je er aan toe dat het al een ouder meisje was. Hoe oud, vraagt ze. 23. Toch niet zo oud.

Ook bij je zoon ontwaar je ogen zo groot als schoteltjes. Dit is erg uitzonderlijk, doceer je pedagogisch verantwoord. Daarom moet papa nu zo veel bellen, want het is nieuws en dat moet de krant in. De ogen blijven onveranderlijk wijdopen staan. Je ziet er het contrast in weerspiegeld tussen zijn jeugdige onschuld en jouw door twintig jaar verslaggeverij vereelte ziel.

Een jonge vrouw. Dood. Je schrikt ervan dat je kinderen schrikken van het nieuws. Dat de wereld niet altijd een vrolijke plek is, niet voor de ijsbeer maar ook niet voor de mens, weten ze onderhand wel. In het kinderspel is ook altijd een vorm van dood aanwezig, van jagersbal tot Fortnite. Pief poef paf en jij bent af.

John John loopt meteen van tafel weg naar de televisie, met Missy in zijn zog. Je weet wat zij gaan doen. Het is pas echt gebeurd als het op Karrewiet komt. “Ik weet niet of Karrewiet dat nieuws wel gaat brengen”, opper je nog. Maar dat doet het wel, en het doet dat alweer erg goed. Feitelijk, onverbloemd, maar met nuance. Dankjewel, Karrewiet.

Dan gebeurt iets vreemds. Na Karrewiet kijken je kinderen niet, zoals altijd, naar De Helden. Neen, ze beslissen om nog eens naar Karrewiet te kijken. Voor dat ene korte item over de 23-jarige Julie die met de fiets naar haar vrienden in Antwerpen op weg was.

En weet je wat, na die tweede keer, kijkt je dochter nog een derde keer. Je gaat naast haar zitten. Jouw schouder tegen haar schoudertje zegt wat jij onbesproken laat: bij mij zijt ge veilig.

Een collega postte een cursiefje van Tommy Wieringa op Twitter: ‘Iemands dochter’. “We zijn voorzichtig met onze dochters”, schrijft Wieringa. “Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen.”

Plots weet je waarom je kinderen zo gefascineerd zijn door dit tragische nieuws. Omdat ze beseffen dat wat ze elke dag weer het meest hartstochtelijk wensen – grote mens worden – toch ook weer zijn duistere kant heeft.

Bij je vandaan groeien. Het is wat kinderen verlangen. Het is wat kinderen bang maakt. Het is wat jou bang maakt. En toch is het wat het is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden