Vrijdag 20/09/2019
Vinent Byloo. Beeld rv

It's complicated Vincent Byloo

Eén lichamelijk trauma vind ik écht ondraaglijk. De lippenbeet. En dan bedoel ik niet dat plagerige bijten tijdens het muilen

Partners in crime en in de liefde. Vincent Byloo maakt radio, Elke Neuville tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij.

Ik wil niet opscheppen, maar ik heb best een hoge pijngrens. Die keer dat mijn beste maat in de les wiskunde mijn hand doorboorde met een passer? Geen kik heb ik gegeven. Goed, we hadden gewed om een bak bier en ik wilde weleens weten hoe hij die als 14-jarige op de kop ging tikken, maar toch: geen kik. Die ontstoken tandzenuw die ik zonder verdoving heb laten uitboren? I took it like a man.

Ik kan mijn teen stoten zonder om mijn mama te roepen, ik kan op een legoblokje stappen zonder god te lasteren, ik kan zelfs de laatste zomerhit van Niels Destadsbader uitzitten zonder mijn bloedende oren eraf te rukken en vierhoog uit het raam te springen – al heb ik er flink op moeten oefenen, ik geef het toe.

Maar één lichamelijk trauma vind ik écht ondraaglijk. De lippenbeet. En dan bedoel ik niet dat plagerige bijten tijdens het muilen – daar mag je me áltijd voor wakker maken ladies, euh, liefje. Nee, dan bedoel ik: tijdens het wegkauwen van je lunch of avondmaal domweg op je eigen lip bijten. O gruwel. Geen smart zo hard als de zelf toegebrachte lippenbeet. De haast elektrische pijnscheut! De weeë smaak van bloed! De inwendige snijwond die nog dagen blijft schrijnen! Een trap in je ballen is er niks tegen.

Flammazine

Spreekt voor zich dat zulks me standaard overkomt in het soort culinaire restauratie waar je in ruil voor een tweesterrenmenu een half maandloon achterlaat. Bij de tweede amuse-gueule heb ik al prijs. De pork belly met gefermenteerde koolrabi biedt bij het kauwen minder weerstand dan verwacht en mijn bovenste snijtanden schieten los door mijn onderlip. Plots lijkt de pork belly saignant gebakken en de ‘frisse zuren’ der fermentatie worden wel héél concreet. Om niet te zeggen dat ze tweedegraads brandwonden slaan in mijn gehavende onderlip. Mijn brein schreeuwt om Flammazine, maar ik weersta de aanvechting om huilend onder tafel te kruipen.

De pijn ebt geleidelijk weg, maar het ergste leed is nog niet geleden. De beurse plek op je onderlip zwelt immers op tot een zeurende zweer die treiterig op je tong gaat liggen wachten op een tweede perforatie. En jawel, lippenbeet nummer twee volgt doorgaans al bij het eerste voorgerecht. Waarop de zwelling nóg dikker wordt en een derde lippenbeet alleen maar onvermijdelijker. Wat een culinair festijn had moeten zijn, wordt een vicieuze cirkel van onvrijwillige zelfmutilatie. Net zolang tot je onderlip Raoni-achtige proporties begint aan te nemen. En bijna even smartelijk als de fysieke pijn zijn de meewarige reacties van je tafelgenoten.

Zij riposteren mijn almaar toenemende gelispel met zo’n blik van: ‘Heeft hij weer liggen inpilsen, of kan hij écht niet meer tegen de drank?’ Het helpt natuurlijk niet als je probeert uit te leggen dat je lipf in twee is gefpleten. En de mentale vernedering is helemáál compleet als de ober je vraag om nog een flef fardonnay beantwoordt met de dwingende suggestie ‘of meneer niet beter op bruiswater zou overschakelen’.

Ja, bruifwater, net wat mijn beursgekauwde onderlip nodig heeft.

Up yourf, fmerige fadist!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234