Vrijdag 19/07/2019

Column

Een kereltje van acht dat ‘mijn liefste’ in het Spaans roept naar een garagepoort?

Beeld TIM COPPENS

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

Vorige week was ik samen met mijn Fabby uitgenodigd in restaurant Willem Hiele in Koksijde, wat een prachtige beleving. Al acht generaties is het kleine vissershuisje van zijn familie. Het was zijn ouderlijk huis en Willem en zijn team koken er de pannen van het dak in het kleine keukentje waar ooit zijn mama aan het fornuis stond. Zo’n lekkere keuken, zo puur, wat een machtige kerel.

Zijn grootnonkels waren IJslandvaarders en zo ziet hij er zelf ook echt uit: als een zeeboenke, een beer van een vent, een viking van de Noordzee. Zijn prinses Shannah heeft uit liefde voor haar reus een wijnopleiding gevolgd. De manier waarop ze de wijnen uitkiest en vooral uitlegt, is gewoon hilarisch leuk, het is een soort theater vol passie voor die lekkere natuurwijnen en superlekker eten. Maar ik ben geen foodrecensent en wil niet in het vaarwater komen van mijn collega’s bij DM Magazine, dus op voorhand al mijn excuses! Ik wil jullie ook helemaal niet vertellen wat we die avond allemaal hebben binnengespeeld, maar ik ga het hebben over dat ene moment aan de ontbijttafel.

Ik leg uit: Fabby heeft liever niet dat ik nog met mijn ‘tractor’ (zo noemt ze mijn Defender) rijd als we op restaurant zijn geweest wegens het te grote alcoholverbruik. En we willen ook iets meer van het leven genieten. Ik word eind deze maand tenslotte 50, we moeten een beetje profiteren van het leven en daar horen kleine verwenmomentjes bij. Dus had ze een romantische hotelkamer geboekt dicht bij het restaurant. 

We hadden lekker uitgeslapen. Ja, ook dat zijn van die kleine luxedingetjes die we ons voortaan permitteren. Met de laatste zomerzon op onze smoel waren we aan het ontbijten op het terras boven de garage van het hotel. Er passeerde een kereltje van een jaar of acht op zijn fiets, hij stopte voor de garage en riep “mi amor, mi amor”. Fabby en ik keken elkaar aan en schoten in een schaterlach. Een kereltje van acht dat ‘mijn liefste’ in het Spaans roept naar een garagepoort? Ik veronderstelde dat het niet naar mijn Fabby was, want ze kon zijn mama zijn en naar mij was het zeker ook niet. Had hij een vakantielief in het hotel? Was hij de zoon of de buurjongen en was dit de naam van hun kat of hond? Of het koosnaampje voor zijn moeder of zusje? We waren vertrokken voor een paar minuten giswerk.

Op de terugrit van Koksijde naar Brugge waren we er nog over bezig. We stelden ons er de meest geschifte dingen bij voor, stel je voor dat het echt de naam van zijn grootmoeder was, of van de Colombiaanse poetsvrouw? Wie heeft nu 'mi amor' als voornaam? Mag dat eigenlijk van de wet, zou je je kind mi amor mogen noemen? 

We gaan waarschijnlijk nooit weten wie de mi amor van het jongetje was, maar wat we wel zeker weten is dit. Wie het volgende lid van ons gezin ook zal zijn, een kip, een hond, een kat of een geit, zal een pracht van een naam hebben. Mi amor komt ook ooit bij ons in de familie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden