Zondag 17/01/2021

Column

Een hele adderpoel aan frustraties ontplofte aan de kersttafel

Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Stille nacht, heilige nacht. Ik hoor ze nog steeds, de Wiener Sängerknaben die met hun gouden stemmen een gevoel van harmonie en hoop verspreidden in huis. Ze stelden de illusie van vredevolle dagen in het vooruitzicht. Alles zou goed komen als je die engelenschare hoorde zingen. Ieders hart zou gezuiverd worden van alle kwaad en gevuld met niets anders dan liefde voor elkaar.

Ik geloofde er heilig in als kind. Het begon zo mooi. De muziek werd al van ’s morgensvroeg opgezet, in de keuken stonden pannen konijn met pruimen te pruttelen op het vuur. De avond ervoor was er al een berg aardappelpuree gemaakt die wij, kinderen, dan op de dag van het feest zelf tot kroketten mochten draaien, door het eiwit haalden en daarna in het bord chapelure lieten rollen waarna we ze keurig opstapelden op een grote schaal. Fier als gieters.

Stil waren de kerstnachten echter allerminst en heilig al helemaal niet. Hoewel het steeds goed begon liep het elk jaar toch opnieuw uit de hand.

Het kon twee kanten uit maar het resultaat was steeds hetzelfde: slaande ruzie!

Ofwel was de inzet humor en werden er grappen verteld, vrolijke anekdotes die langzaam maar zeker steeds cynischer en gemener werden. Ofwel vertrok de neergang vanuit politieke discussies die alsmaar hoger opliepen en waarbij men elkaar uiteindelijk de kop insloeg.

Altijd weer kwamen oude onverwerkte vetes boven, nooit bijgelegde ruzies, onvervulde verlangens of nijdig makende afgunst. Ooms en tantes vlogen elkaar in de haren en hoe mijn ouders de boel ook probeerden te sussen, het mocht niet baten, een hele adderpoel aan frustraties ontplofte daar aan die kersttafel dat horen en zien je verging.

Elk jaar weer was er die ene oom die ondanks het geruzie luidkeels kerstliederen bleef brallen. Met zijn dronken kop denkend dat hij daarmee de boel kalmeerde. Tot zijn eega hem omverblies met een klap voor zijn bek en een scheldpartij om u tegen te zeggen.

Wat niemand nog deed was op de kinderen letten. Je liep door die ruziemakende mensen heen, ontweek bestek en borden die door de lucht vlogen en soms zag je de kroketten die je die ochtend met plezier gemaakt had tegen de muur openspatten. Een slagveld.

Daar heb ik het geloof in vrede en kerstmis voorgoed verloren.

Ook nu moet er uitgekeken worden. Er kan politie aanbellen als één of ander knuffelcontact die avond je huis inkomt en men van buitenaf kan zien dat er geen sas gebouwd is waar hij of zij doorheen moet. Want gewoon door het huis naar de tuin lopen is verboden. Hoe stelt men zich dat voor, vraag ik me af. Geen stadstuin is anders te bereiken dan door het huis.

Ik breek er me het hoofd niet over. Ik ga doen wat ik nu al maanden doe, mijn avonden met mijn hondje Mr. Wilson, doorbrengen.

Indachtig de ware betekenis van die stille en heilige nacht zal ik me in de tuin aan mijn vuurkorf warmen denkend aan vluchtelingen die al dan niet hoogzwanger op zoek zijn naar een stal nadat ze overal waar ze aanklopten de deur voor hun neus toegeslagen kregen. Ik hoop voor hen dat er zich in die stal een os en een ezel bevinden.

Beesten geven tenminste warmte.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234