Woensdag 24/07/2019

Column

Een e-reader is als een vibrator. Leuk voor een keertje, maar al heel gauw mis je wat er niet aan zit

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Mijn familie weet al lang dat mij een e-reader cadeau doen gelijk staat aan heiligschennis. Mijn boeken zijn heilig. Ik noem ze niet voor niets mijn minnaars, niet dat minnaars heilig zijn, verre van, maar deze minnaars zijn dat wel.

Ze liggen in groten getale om mijn bed heen. Geen fijner moment om te lezen dan de nacht, wetende dat de wereld om je heen slaapt, dat niemand je komt storen en je helemaal mag opgaan in de woorden van je minnaars die je de mooiste zinnen toefluisteren, je kippenvel doen krijgen, je adem doen stokken, je tot tranen toe bewegen als je geformuleerd ziet – zoals jij het nooit zal kunnen – wat zich ook in je innerlijk afspeelt.

Beeld Jenna Arts

Om in het minnaars­jargon te blijven zou je kunnen stellen dat een e-reader gelijk staat aan een vibrator. Het is wel eens leuk voor een keertje maar al heel gauw mis je alles wat er niet aan zit: armen, benen, buik, rug, kont, huid, geur, ogen, lippen, een stem.

Zo ook met tekst op een schermpje: je mist de geur, de gedrukte inkt, de bladzijden die je kunt om- of terugslaan, de kaft, de rug van het boek die zachtjes kraakt als je het te ver openduwt, het papier in je handen, het lintje als bladwijzer. Hemels genot.

Een maand geleden kreeg ik van een goede vriend, die duidelijk niet op de hoogte was van mijn afkeer terzake, een e-reader cadeau. Hij wist dat ik iemand ben die zich een gebroken rug sleurt aan boeken als ik de deur uit moet. Zelfs bij een uitstapje van twee dagen zeul ik een vijftal van mijn minnaars mee omdat ik er niet moet aan denken dat ik uitgerekend zin zou hebben in die ene die ik nu net thuis had achtergelaten.

Verbijsterd keek ik mijn vriend aan. Meen je dit nu, riep ik uit. Een e-reader! Geef het een kans zei hij, je kunt er duizenden boeken in opslaan, je kunt notities en markeringen aanbrengen en het heeft ook een bib. Voor een klein maandbedrag lees je zoveel boeken als je wilt. Bovendien past het ding in je handtas of zelfs in je jaszak. Het weegt niets en de batterij gaat weken mee.

Nu ik dan toch Twitter en Facebook van mijn iPhone gegooid heb, is het misschien handig om dit ding bij de hand te hebben, bedacht ik, voor onderweg.

Het eerste boek dat ik downloadde was De essays van Montaigne, een minnaar met wie ik wel vaker worstel, niet met de inhoud, maar met zijn lijvigheid, zijn dikte en zwaarte, waardoor ik hem met moeite kan tillen. Hij zit nu in mijn jaszak en gaat overal met me mee. Misschien nog niet zo’n gek idee, dacht ik in de wachtzaal bij de dokter, bladerend, nu ja, swipend, in Montaigne. Vanaf nu kunnen mijn minnaars allemáál mee.

Maar alleen overdag, sprak ik mezelf streng toe. ’s Nachts neem ik ze weer in mijn armen en verslind ze blad per blad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden