Dinsdag 20/08/2019

Opinie

Een compromis zoeken lijkt een vloek te worden in de Franstalige linkse kerk

Luckas Vander Taelen. Beeld Karel Duerinckx

Luckas Vander Taelen is voormalig Groen-politicus en auteur.

Het koninklijke koppel Johan en Didier was onder een slecht gesternte gestart. Een vreemd idee toch van het staatshoofd om dit aan Reynders te vragen. Die had wel andere dingen aan zijn hoofd: hij hoopte secretaris-generaal van de Raad van Europa te worden en zo langs een glamoureuze achterpoort de Belgische politiek te verlaten.

Zo ging die eerste maand helemaal verloren door het gelobby van Reynders. De koning moet niet bijzonder goed geadviseerd zijn om een politicus te mobiliseren die met zijn gedachten elders zat.

Of lijdt Filip ook aan die merkwaardige Belgische kwaal die zich van de hele politieke klasse meester heeft gemaakt: een verregaande vorm van lichtzinnigheid?

Hoe kan je anders de houding van politici omschrijven die zich op geen enkel ogenblik zorgen lijken te maken over de desastreuze toestand van de publieke financiën? Dat heeft de koning dan gemeen met zijn politieke dienaars: ze weten heel goed dat zij de rekening niet zullen moeten betalen.

Want die loopt elke dag zonder regering verder op. Het gat in de begroting is niet meer te overzien en als het zo doorgaat zijn we binnenkort Europees recordhouder met onze steeds stijgende nationale schuld. Maar de politici doen alsof er geen haast bij is en schuiven zwartepieten naar elkaar door. Verantwoordelijkheidszin komt al lang niet meer voor in hun woordenschat. De lage rente geeft hen een perfect alibi om nog wat miljarden op de poef bij te schrijven. We dansen niet meer op de rand van de vulkaan, we zijn er allang in gevallen.

Eigenaardig genoeg liet ook Bart De Wever, voorzitter van de partij der verandering, blijken dat hij liever pokerde met onze toekomst dan zich te laten opmerken als de uitzondering op de Belgische regel. Hij ging bij de vorming van een Vlaamse regering op de rem staan om de kansen van zijn partij op federaal vlak te vrijwaren. Net toen hij een voorbeeld had kunnen zijn door snel een Vlaams akkoord te sluiten. Wat we zelf doen, deden we toch beter? Dat is blijkbaar in het Vlaanderen van 2019 allang een vergeten adagium.

Taboe

Staatsmanschap, toch een essentiële voorwaarde voor politici om boven zichzelf uit te stijgen, is dezer dagen volledig afwezig. Alle partijen beloeren elkaar; niemand lijkt zich bewust van de ernst van de toestand. Onze politici zijn allemaal zelfingenomen zonnekoninkjes, die enkel met zichzelf bezig zijn. Après nous le déluge!

Zelfs de groene familie, pleitbezorger voor een andere politiek, doet niet veel beter. Ecolo bleef zondag afwezig op het onderonsje van Reynders en Vande Lanotte in het Egmontpaleis. Reden: de partijleiding wenst niet met N-VA te praten, ook al ging het nu niet bepaald om een tête-à-tête.

Informateurs Vande Lanotte en Reynders tijdens hun persconferentie gisteren. Beeld BELGA

Het zoeken naar een compromis, toch een voorwaarde om te regeren in dit land, lijkt een vloek geworden in de Franstalige linkse kerk. Daar is regeren met andersdenkenden taboe aan het worden, in naam van ideologische zuiverheid en een aan zichzelf verleende morele superioriteit. Zonder enige zin voor nuance wordt N-VA op één lijn gezet met Vlaams Belang. Zo wordt bijna de helft van de Vlaamse bevolking gebrandmerkt als niet te frequenteren déplorables. De Vlaamse groenen stelden zich hier toch een beetje verantwoordelijker op dan hun Franstalige wederhelften. Hoe dat verder moet in een gemeenschappelijke fractie, proberen ze zich nu nog niet af te vragen.

Getreuzel

Behoorlijk bestuur op financieel vlak zou voor alle partijen een grote urgentie moeten zijn. Nu lijken de politici op een familie die ruzie staat te maken over de waterfactuur terwijl alle kranen openstaan. Dat is geen kwestie van links of rechts, progressief of conservatief. Als er geen geld is, dan kan er niets. Hoe langer er getreuzeld wordt, hoe minder geld een volgende regering zal hebben om een vooruitziende politiek te voeren op domeinen die echt vragen om een doortastende ingreep: pensioenen, mobiliteit, migratie en klimaat, om er maar vier te noemen.

Als de partijen zich blijven opsluiten in hun eigen grote gelijk, zal een regering niet veel anders kunnen doen dan waarin alle Belgische regeringen altijd zo goed geweest zijn: het verhogen van de belastingen.

Geloven de traditionele partijen echt dat dit schouwspel niet met toenemend ongeloof wordt gevolgd in de huiskamers? De twee populistische partijen die dit land rijk is, het Vlaams Belang aan Vlaamse kant en de PTB in Wallonië, moeten zich de handen zowat kapot wrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden