Woensdag 23/10/2019

Straatblog

Een andere manier van lezen, een andere manier van leven

Johan Verminnen. Beeld BELGA

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat. Hij bericht wekelijks over Leuven en laten Leuven.

Goed nieuws: het is nooit te laat om je leven helemaal om te gooien en een compleet andere koers te volgen. Kijk bijvoorbeeld naar Johan Verminnen: was de vijftig al ver voorbij toen hij zichzelf heruitvond als SABAM-boeman. Daarvoor kwam hij aan de bak als wat in die tijd zo mooi en zo zacht kleinkunstenaar heette.

Verminnen zong pakkende Nederlandstalige liederen, die per dozijn werden verzameld op schijven zwart vinyl. Rijke langspelers met titels als 'Tweemaal woordwaarde', 'Gezongen landschap' en natuurlijk 'Traag is mooi'. Die laatste zit door een simpele speling van het lot dubbel in mijn platencollectie. Een erfstuk langs moeders kant én een erfstuk langs vaders kant. Het resultaat is dat ik 'Traag is mooi' dubbel zo vaak niet beluister als de rest.

Desalniettemin galmde die titel als adagium doorheen mijn achterhoofd toen ik vorige week weer eens het centrum van Leuven introk voor een welverdiende portie cultuur. De lieve mensen van 30CC organiseerden voor de tweede maal het Slow bookfestival. Het verhaal gaat als volgt: je leest het boek en krijgt achteraf de kans het in intieme kring te bespreken met de auteur.

Een tikje zenuwachtig maar toch vooral nieuwsgierig maakte ik mijn opwachting in een woonkamer waar Peter Terrin hof hield. De auteur had sierlijk plaatsgenomen in het soort zetel dat in dit jaargetijde doorgaans voor Sinterklaas wordt gereserveerd. Na een stuntelige voorstellingsronde ging het al snel over het boek. Niet het Grote Boek met alle Brave en Stoute Kinderen natuurlijk. Wel de puike korte roman 'Monte Carlo' over formule 1, de race des levens en de slachtoffers die daarbij vallen.

Eerste bedenking: veel aanwezigen waren vrouwen van middelbare leeftijd met een lidkaart bij een leesclub. Mocht ik ooit vijftig zijn, vrijgezel en wanhopig: ik weet meteen waarheen. Tweede bedenking: dat niet elk detail in een roman een betekenis heeft en dat sommige vragen niet worden beantwoord, bleek voor sommige vrouwen van middelbare leeftijd ronduit onverteerbaar. Ze zijn zo lief, meneer.

Na afloop van de discussie werd de avond besloten in café At The Bebop, waar de Gentse - wel ja - kleinkunstenaar Luc De Vos pakkende Nederlandstalige liederen zong. Want serieus: probeer die man maar eens tegen te houden, dat lukt u niet. Met een spuitwatertje in mijn kraag struinde ik goedgemutst naar huis en raakte er hoe langer hoe meer van overtuigd dat ik niet alleen een andere manier van lezen nodig had maar ook een andere manier van leven.

's Anderendaags aan de bushalte worstelde ik nog steeds met de vraag hoe dat voornemen concreet te maken. Vlak voor de bus kwam, passeerde een moeder op de fiets. Haar hoofd zag rood als de spreekwoordelijke boei en ze had geen schoenen aan. Naast haar fietste een kleuter, een peuter zat achterop bij haar, een baby hing in een doek aan haar borst gebonden. Ik had instantmedelijden met de vrouw. Tot ik me herinnerde dat het niet aan mij is om te oordelen over andermans levenskeuzes. Behalve dan over die van Johan Verminnen.

Geert Simonis. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234