Dinsdag 23/07/2019

Column

Dylann Roof heeft, tragisch genoeg, gelijkgezinden vermoord vanuit een gedeelde passie voor het hogere

Saskia de Coster is schrijver. Haar column verschijnt elke woensdag.

Dylann Roof. Beeld EPA

Hoe kun je je ergens een weg uit praten? Ontkennen (I did not have sexual relations), getuigen gek verklaren, contexten herscheppen: het zijn de klassiekers om aan een straf te ontkomen.

Het zal mij benieuwen wat Dylann Roof, die het vuur opende in een zwarte kerk en zo negen mensen neermaaide, bij zijn strafmaatbepaling zal vertellen om zichzelf te verdedigen nu hij zijn batterij gedegen advocaten aan de deur heeft gezet. Het is nochtans een kwestie van leven, in de gevangenis, of dood, met een injectie, en misschien leven na de dood.

Saskia de Coster. Beeld JOHAN JACOBS

De tweeëntwintigjarige heeft voorafgaand aan zijn moordpartij zijn opmerkelijke ideeën over de mensheid neergepend. Zo is hij moreel tegen psychologie gekant. "Een joodse uitvinding", schrijft hij antisemitisch, "en het doet niets behalve ziektes uitvinden en mensen vertellen dat ze problemen hebben, terwijl dat niet zo is." Een mogelijk religieuze gedachte: de geesteszieke die zich vastklampt aan zijn wanen als zijn het openbaringen uit de hemel, de gehandicapte die denkt dat hij kan opstaan en wandelen maar enkel wacht op het goddelijke bevel.

Volgens de federale wetten moet Roof slechts één van de twaalf juryleden weten te overtuigen om niet voor de doodstraf te stemmen, en hij ontsnapt eraan. Hij zal geen getuigen oproepen of bewijzen aanvoeren. Wat hij dus nodig heeft, is een mirakel, minstens één gewetensbezwaard jurylid dat tegen de doodstraf is, of een echte overtuiging, zonder een spoor van twijfel.

Het mirakel zal God moeten verrichten, een waterdichte argumentatie kan er zo uitzien: "Dames en heren van de jury, u kent robots, nabootsingen van menselijke handelingen. Robots zijn gemaakt door ons. Wat u weigert te zien, is dat deze hele wereld een simulatie is en dat wij allemaal daarin gezet zijn als experimenten, dat de psychologie een soort optische illusie is om voor onszelf te verklaren wat we hier lopen te doen terwijl we van bovenaf (of onderaf, of vanuit de achttiende dimensie) aangestuurd worden. Vanuit jullie gevangenis van de psychologie is dit een zuiver paranoïde gedachte, de psychologie die ernaar streeft om alle systemische, cognitieve gedragingen van de soort die ze ons ingefluisterd hebben mens te noemen, te verstoren. Wat u mijn zelfradicalisering via het internet noemt, is pure autonomie. Ik ben de enige die in opstand komt, ik stap uit uw systeem. Vandaar, beste jury, ik laat me niet mens noemen en val dus ook niet onder de federale wetten. Ik ben een simulatie. Ik word net als u gestuurd."

Hij gelooft kortom in een soort godheid, net als zijn slachtoffers en hun nabestaanden die hem vanuit hun geloof al voor het proces vergeven hebben en tegen de doodstraf zijn. Roof heeft dan, tragisch genoeg, gelijkgezinden vermoord vanuit een gedeelde passie voor het hogere. En voor een passiemoord heeft een jury, die doorgaans al te menselijk is, strafvermindering over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden