Woensdag 22/01/2020
DM magazine Halina Beeld GEERT JOOSTENS

Column

Dwingerig als een grote, kwaadaardige, narcistische baby bedelt hij om haar affectie

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Als ik me als kind voorstelde hoe boze mannen kwetsbare meisjes en vrouwen belagen, zag ik altijd grotebozewolfachtige wezens vol bruut geweld hun prooi overmeesteren. Toen ik groot was, bleek dat mannen, wanneer ze zich schaamteloos opdrongen aan me, op een passief-agressieve manier te werk gingen. Laffig slopen ze mijn hotelkamer (of zelfs, in het geval van een gekke buurman, mijn huis) binnen en smeekten ze naast mijn bed of ze me mochten aanraken.

Op een parkeerplaats ergens in Antwerpen greep een oudere heer uit ‘de showbusiness’, met wie ik vlak daarvoor een aangename, intelligente, zakelijke conversatie gevoerd had, me vast. Hij vroeg haast wanhopig om een kus en deed, voor ik me uit de voeten kon maken, een krampachtige poging zijn tong in mijn mond te duwen. Verbijsterd smeet ik hem van mij af en beende weg. Na deze griezelige en gênante ervaring probeerde de beroemde meneer me vrolijk te contacteren om me uit te nodigen voor een diner.

De geluidsband die is gemaakt van Weinstein toen die een actrice zijn hotelkamer in probeerde te praten, vond ik angstaanjagend herkenbaar. Dwingerig als een grote, kwaadaardige, narcistische baby bedelt hij om haar fysieke affectie, terwijl zijn prooi aan een stuk door nee zegt. Zijn dreinerige, penetrante gedrag is luguber en onverteerbaar.

Bijna elke vrouw op de aardbol heeft in meerdere of mindere mate te maken met de impulsen vanuit het reptielenbrein van de andere sekse. “There is a crisis in masculinity”, zei de Britse actrice Emma Thompson en daar ben ik het grondig mee eens. In plaats van oeverloos te praten over waarom ‘de slachtoffers’ nu pas iets zeggen of waarom ze meeliepen naar de hotelkamer, zouden we moeten praten over waarom er nog zo verdrietig-veel mannen rondlopen die denken dat het normaal is om in borsten te knijpen, op billen te slaan, om te negeren, om te onderbetalen, om uit te buiten, te gebruiken, aan te randen, te verkrachten en te vernederen. Wat is dat met sommige mannen dat zij zo’n moeite hebben met het in praktijk brengen van het gelijkheidsideaal?

Want juist de meest linkse, progressieve kunstenaars, die in hun werk en stemgedrag de grootste feministen leken, bleken in sommige gevallen de foutste wolven die ik op mijn padje tegenkwam. Onlangs nog zei een gerespecteerd oud-tv-journaliste in een talkshow dat zij zich nooit seksueel geïntimideerd had gevoeld, maar ja, zij was dan ook geen trutje, zo zei ze zelf. Juist van de linkse creatieve hoek zou je verwachten dat zowel mannen als vrouwen weten wat grenzen zijn, en wat dagdagelijkse gelijkwaardigheid betekent, maar blijkbaar ligt het allemaal veel complexer. Dus of het nu in de creatieve sector of bij de fietsenmaker is, laten we deze nieuwe fase aangrijpen om de mechanismes te doorgronden die aan de grondslag van het probleem liggen. Om zo hopelijk gezamenlijk een enorme stap te maken naar werkelijke emancipatie. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234