Zondag 18/08/2019

Opinie

Donald Trump is racistisch tot op het bot

Beeld REUTERS

Nicholas Kristof is columnist bij ‘The New York Times’.

Eerste tweette president Trump dat vier vrouwen van kleur in het Huis van Afvaardigden “terug moeten naar waar ze vandaan komen”. Deze week beweerde hij: “I don’t have a Racist bone in my body!”  Dat lijkt niet te kloppen. Ik vind deze racistische botten in Trumps lijf:

Vingerkootjes en middenhandsbeentjes: de botten van de vingers en de handen die Trump gebruikte om aanvallen op zwarte en bruine mensen te tweeten en om nazi-sympathisanten te retweeten, tot en met een account dat @WhiteGenocideTM heet, met een foto van de stichter van de Amerikaanse nazipartij.

Onderkaak en bovenkaak: de botten waarmee Trump Mexicaanse immigranten als “misdadigers, drugsdealers en verkrachters” bestempelde, terwijl hij weigerde om kritiek te geven op de Ku Klux Klan.

Dijbenen, kuitbenen, scheenbenen, middenvoetsbeentjes: de botten van de voeten en de benen die Trump naar zijn casino’s brachten, waar zwarte personeelsleden snel van het toneel moesten verdwijnen opdat hij ze niet zou zien.

In de jaren 1970 werd Trump zelfs door het ministerie van Justitie onder Richard Nixon (toch niet echt een progressief monument) wegens discriminatie vervolgd omdat hij weigerde om zijn appartementen aan zwarten te verhuren.

Interview Alexandria Ocasio-Cortez

‘Ja, er zijn concentratiekampen in de VS’: Alexandria Ocasio-Cortez, luis in de pels van Donald Trump.

‘Racist’ is een explosieve term waar we voorzichtig mee moeten zijn. Een tweet of daad kan verkeerd worden begrepen of dubbelzinnig zijn. Maar al meer dan 45 jaar volgt Trump een consistent patroon van racistisch gedrag en dito taal. Hier zijn geen misverstanden mogelijk.

De geschiedenis van Amerika is een borduurwerk van talloze draden. Op vele daarvan mogen we heel trots zijn, maar Trump heeft twee van de schandelijkste gekozen en met elkaar verknoopt.

De eerste is het racisme en het nativisme die teruggaan tot de achttiende en negentiende eeuw, met rellen tegen katholieken en golven van hysterie tegen Afrikaans-Amerikanen, Italianen, Chinezen, Joden, Japans-Amerikanen, Latino’s en andere immigranten. Het Vrijheidsbeeld en de verwelkoming van honderdduizenden Vietnamese vluchtelingen in de jaren 70 bewijzen dat Amerika gastvrij kan zijn, maar het nativisme is reëel – het verklaart waarom Trumps familie, bang voor anti-Duits fanatisme, beweerde Zweeds te zijn.

De andere draad waar Trump mee speelt, is meer politiek van aard: het fenomeen dat wij nu McCarthyisme noemen maar eveneens teruggaat tot de prille jeugd van de Amerikaanse natie. Het belasteren van tegenstanders als staatsvijanden.

Meer dan twee eeuwen geleden waarschuwden vijanden van Thomas Jefferson dat hij een Jacobijn was die, als hij verkozen werd, een terreur zoals die van de Franse Revolutie zou ontketenen. Een commentator schreef: “De Bijbel zal in het vuur worden gegooid, onze heilige eredienst zal in Jacobijnse razernij veranderen, onze vrouwen en dochters zullen worden onteerd”. Senator Joseph McCarthy moderniseerde dat in de 20ste eeuw met roekeloze beschuldigingen dat linksen communisten waren – en nu neemt Trump de draad op door te zeggen dat zijn vier progressieve doelwitten in het Congres communisten “zouden kunnen zijn”, “hun land haten” en “van Al Qaida houden”.

Ik weet niet of dit nieuwe McCarthyisme instinctief en onnadenkend is, of een sluwe poging om blanke kiezers zodanig te manipuleren dat zij in 2020 op Trump zullen stemmen. Maar ik weet wel dat Trumps giftige tirades met hun combinatie van nativisme en McCarthyisme de democratische normen geweld aandoen.

Wie nog zou twijfelen aan de verachtelijkheid van Trumps uitspraken, moet onthouden dat de Amerikaanse commissie voor gelijke kansen op werk de werkgevers specifiek verbiedt om “de spot te drijven met iemands buitenlands accent of opmerkingen te maken als ‘ga terug naar waar je vandaan komt’”.

Nicholas Kristof. Beeld rv

Om eerlijk te zijn, maak ik mij meer zorgen over Trumps beleid dan over zijn tweets. Ik zou liever zien dat de reactie op Trump zou focussen op praktische initiatieven om de kinderarmoede te bestrijden, de drugsverslaving te behandelen en een einde te maken aan de massale opsluitingen. Maar de vraag die het Congres deze week voorgelegd kreeg, was een resolutie die terecht de uitvallen van de president veroordeelde. Het was grotesk om te zien hoe de Republikeinen, die stom waren gebleven over de onverdraagzaamheid van de president, opeens protesteerden dat de voorstanders van de resolutie de regels van het decorum schonden.

Menen ze dat echt? De vraag blijft onbeantwoord: hoe kunnen leden van de partij van Lincoln vandaag protesteren tegen het etiket van racisme maar niet tegen het racisme zelf, van een man die al 45 jaar lang bewijst dat hij van zijn kaken tot zijn middenvoetsbeentjes een racist is?

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden