Woensdag 08/12/2021
null Beeld © TSR
Beeld © TSR

Column

Dit jonge meisje betaalt de rekening van de seksindustrie

 

Het kan mij zo treffen, hoe het de kinderen zijn die altijd maar weer de rekening betalen. Zoals Grace, een meisje van negen, dochter van een Filipijnse danseres - zoals dat dan heet - en een Zwitser die aan sekstoerisme deed. De Filipijnse variant, weliswaar. In Thailand vinden mannen het plezier voor één nacht, in de Filipijnen gaan meisjes en vrouwen soms een vakantie lang de hort op met zo'n kerel, tegen betaling weliswaar, maar zij hopen allemaal dat zoiets het begin kan zijn van een leven samen, met echte liefde en kinderen en een huis, een ticket uit de armoede.

Koppen XL toonde jonge vrouwen in zo'n bar. Hoe ze met gezichten op ongemakkelijk wat onhandig staan te dansen, daarbij hun fijne vleeswaren voorzichtig in de etalage leggend, daar gaat het tenslotte om. Een soort naamplaatje bevestigd aan hun lingerie blijkt een gezondheidsattest te zijn. Wekelijks worden de meisjes door een dokter gecontroleerd op seksueel overdraagbare ziektes. De mannen kunnen dus gerust zijn, en hoeven blijkbaar geen condooms te gebruiken. En de pil is te duur.

Gevolg: tienduizenden kinderen, blanker dan hun landgenoten, worden verstoten omdat ze de vrucht zijn van een zakelijke transactie. Als Grace wordt gevraagd wat ze vindt van haar klasgenootjes, zegt ze aarzelend: "Niet zo leuk." Ze kijkt weg van de camera. Als ze haar vragen waarom niet, dan antwoordt ze dat ze haar buitensluiten, en na nog wat stiltes: "Ze zeggen dat mijn mama een hoer is." Of ze dat vervelend vindt, wil de interviewer weten. Ze kijkt weer weg, en pas na vele seconden antwoordt ze: "Eigenlijk wel, ja."

Grace weet heel goed hoe de vork in de steel zit. Ze ziet haar moeder voortdurend huilen, en het verhaal nog maar eens vertellen. Over Patrick, de Zwitser die ze leerde kennen op haar negentiende, toen zij nog durfde te dromen van geluk. Hij kwam haar meerdere keren bezoeken, maar verbrak opeens alle contact toen ze zwanger bleek te zijn. En dat zij maar niet kon begrijpen waarom. "Hij heeft ons in de steek gelaten", zegt ze bitter tegen haar dochter. "Hij wil ons niet."

Hoe begrijpelijk de ellende van zo'n vrouw ook is, tegelijk voel je hoe zij haar kind meetrekt in haar onmetelijke verdriet, hoe zij het kind schuld aanpraat, wellicht zonder zich er terdege bewust van te zijn, want zij moet voor het geld werken in die bar omdat ze een kind heeft. Als Grace wordt gevraagd naar haar vader, en of ze hem zou willen ontmoeten, dan zegt ze van wel, maar ze voegt er meteen aan toe: "Ik ben maar voor één ding bang: dat hij mama weer verdrietig zal maken."

Zij heeft al geleerd om zichzelf helemaal weg te cijferen, zij weet al dat het leed van haar moeder belangrijker is dan het hare. In landen met goede therapeuten valt zoiets met veel inspanning nog recht te trekken, maar voor een kind dat met vier mensen op acht vierkante meter leeft, ziet dat er niet goed uit.

Er komt een ngo aan te pas die zich inzet om vaders over de hele wereld aansprakelijk te stellen voor hun Filipijnse ongelukjes die wel degelijk mensen zijn, al proberen die vaders dat blijkbaar nogal collectief te vergeten. Zij schermen met de handige slagzin: 'Dat is vast niet mijn kind.'

De ngo wordt geleid door een jonge man die zelf het kind is van een prostituee en zo'n toerist. Hij werd door zijn moeder achtergelaten en geadopteerd door Engelsen, maar kwam terug naar zijn geboorteland, om zich in te zetten voor lotgenoten. Alsof hij nog een uitstaande schuld had, die hij moest komen aflossen.

Na veel gedoe kan Grace via die ngo haar vader ontmoeten. Als ze tegenover hem staat, onwennig in een te grote geleende winterjas, in de sneeuw die zij nooit eerder zag, kijkend naar een man met een enorme buik, vragen ze wat er nu door haar heen gaat. En dan zegt ze, met haar blik naar de grond gericht, dat ze alleen maar wil dat hij gelukkig is, en niet boos. Mijn hart brak.

Dat prachtige meisje is nu al gezien. Zij betaalt, samen met al die andere kinderen, de rekening van de seksindustrie, de armoede, de moeder die daarin verloren loopt, en de westerse vader die zich bedient van wat nu eenmaal voorhanden is, zonder verantwoordelijkheid op te nemen. Wat een wereld, dacht ik weer eens.

undefined

Griet Op de Beeck. Beeld jonas lampens
Griet Op de Beeck.Beeld jonas lampens
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234