Maandag 19/08/2019

column

Dit is wat er gebeurt als je God verliest, zei mijn vrouw

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Wij waren naar mijn vader in Beringen gereden, die het ­opmerkelijk goed stelt, en daarna voort naar Antwerpen, wat een behoorlijk ­lastige bevalling was geworden - er stonden wel op vier plaatsen files op de E313, waarvan de laatste zo hardnekkig was dat wij naar de grote stad moesten rijden via allerlei ons onbekende twee- en viervaks­banen, die afgezoomd waren met Lederprofi’s en Matrassenkoningen en Toptegels. Toen wij onze bestemming ­naderden, nog steeds stapvoets, werd op Klara ‘Erbarme dich’ uit de Mattheus­passie gedraaid, door La Petite Bande van Sigiswald Kuijken. Ademloos en in vervoering ­luisterden wij toe.

Mijn vrouw huilde, en ik pakte haar hand vast.

Het is de schoonheid van die muziek, zei ze, haar ogen deppend, maar ook de lelijkheid en de ­grimmigheid van al de rest. Die sofa’s en die hamburgers, en hier en daar een woonhuisje grijs van de uitlaatgassen, met een verlept voortuintje en een kwaaie sticker op de brievenbus, en iedereen kijkt boos en ­probeert voor te kruipen en wil snel naar huis, God weet waarom.

Het wordt er niet fraaier op, beaamde ik.

Dit is wat er gebeurt als je God ­verliest, zei mijn vrouw. Niet per se in de religieuze zin, maar als de mens de kans krijgt om zichzélf in het ­midden van de schepping te zetten. Dat zo geroemde individualisme, wat eigenlijk domweg egoïsme is, ­iedereen kijkt naar z’n eigen profijt en zijn eigen dikke buik en niemand denkt nog aan het geheel. Niet meer nadenken, gewoon met het hele gezin de meubel­boulevard leeg­kopen. Pizza Hut leegvreten, paas­vakantie naar een heet strand om daar te gaan ­roamen op de laatste nieuwe tablet. Buffet leegvreten, en dan weer elke dag gaan staan stinken tussen de Lederprofi’s en de Carpet­rights. En alles wordt lelijk en massief en voordelig, en eenheids­worst en kaal en efficiënt, en niemand zegt nog: deze viervaks­baan is een schande, dit is de mensheid onwaardig, platwalsen en opnieuw beginnen. En beter je best doen.

‘Als je de hele dag de Boomse­steen­weg ziet, dan wórd je de Boomse­steenweg’, aldus Peeters' vrouw. Beeld BELGAIMAGE

Soms ziet zij het groots, mijn vrouw.

Als je de hele dag de Boomse­steenweg ziet, dan wórd je de Boomse­steenweg, zei ze. Als je al die lelijkheid aanvaardt, hoe gunstig geprijsd ook, en met makkelijke­afbetalingen en thuis geleverd, dan zal de lelijkheid je bestaan regeren, en meteen ook de leegheid en de ­uitzichtloosheid en de ijdelheid, want lelijkheid heeft vele vrienden.

Het is wel goed dat mijn vader het zo goed doet, zei ik. Je kunt véél ­kanten op als je op je 87 alleen komt te staan. Hij heeft veel verdriet, maar ik denk dat er vooral een last van zijn schouders is gevallen – je zorgt op die leeftijd niet straffeloos zeven jaar lang dag na dag voor een behoevende vrouw. Nu is hij opmerkzaam, en ­helder, hij verzorgt zich goed en hij heeft zijn moestuin weer in het oog gekregen, zag ik. Met de lente in ­aantocht gaat dat hem veel deugd doen.

De lente, zei mijn vrouw ijl, de kwast nastarend die in zijn Audi A4 nog snel door het rode licht reed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden