Donderdag 22/08/2019

Column

Diep ontroerd zag ik hoe die kleine pup zich ontfermde over zijn stervende oma, tot haar laatste snik

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld. 

Al een paar keer was ik aan een column begonnen over Mr. Wilson, mijn hondje, maar elke keer gooide ik het geschrevene weer weg met de gedachte: te sentimenteel, of: wie is daar nu in geïnteresseerd? Maar nu hij een tijdje uit logeren is wegens renovatiewerken in huis, mis ik hem zo erg dat ik niet anders kan.

Ik herinner me nog goed hoe ik in gedachten altijd een beetje smalend deed over mensen die indroevig waren omdat hun huisdier weggelopen was of ­gestorven. Hey, dacht ik dan, het is maar een beest, zo erg kan het toch niet zijn? Hoofdschuddend luisterde ik naar ­verhalen over kleine altaartjes in huis ter nagedachtenis van hun diertje. Met een schijnheilige glimlach keek ik naar de fotootjes die bovengehaald werden en zuchtte begripvol mee, terwijl ik van­binnen toch wat neerkeek op zoveel gehechtheid. Het leek wel alsof ze het over hun kinderen hadden.

Hoe mijn kinderen ook zeurden om een hond, ik moest er niet aan denken, wetende dat ik degene zou zijn die er ­uiteindelijk mee zou moeten wandelen. Ik had genoeg aan mijn kop als alleenstaande moeder met twee dochters en nog wat ander klein grut dat hier in huis woonde. Nee, een hond kon er echt niet bij.

Tot op de dag dat een hondje mij vond. Het was in het vakantiehuis dat ik gehuurd had binnengedrongen. Mijn jongste dochter en ik waren twee dagen op uitstap en toen we terugkwamen en de voordeur openden, zagen we in de woonkamer kapotgebeten sokken ­liggen, Elizan-muggenblokjes waaraan ­geknabbeld was en een leeg­gelikte pot haar­gel. Moediger dan ik me voelde – ik moest mijn angst verstoppen voor mijn ­dochter – ging ik op onderzoek uit. Was het een inbreker, zat er ergens een ­monster verstopt? Met kloppend hart doorzocht ik het huis.

In een hoekje op zolder hoorde ik een zacht gekerm en vond er een van kop tot teen trillend hondje. Mr. Wilsons oma. Schuw en angstig keek het beestje me aan. Maar ze was zo uitgehongerd dat ze uiteindelijk toch de trap afkwam waar ik een bakje met wat soep en brood had neergezet. Gulzig schrokte ze dat naar binnen.

We gaven haar de naam Elizan. Dat verbasterde later naar Eliba, Sjlabbie, Sjlabitskibab of Sjalbidab. Namen die mijn dochter verzon.

Na twee weken intensief zoeken – Facebook bestond nog niet – had ik eindelijk iemand gevonden die zich over het beestje wilde ontfermen. Maar toen die mevrouw aan de deur stond, kon ik Sjlabitskibab niet afstaan. Twee weken waren genoeg om een innige liefdesband op te bouwen met haar. Ze be­schouwde me als haar redster en volgde me op de voet; ik kon geen stap verzetten of ze ging mee. En ik, ik kon me geen leven meer voorstellen zonder haar.

Toen ze oud werd en aftakelde, vroeg ik aan vrienden die ooit een pup van haar hadden gekregen om voor nageslacht te zorgen. Stella werd zwanger en niet veel later werd Mr. Wilson geboren. Hij was de lelijkste van het nest, maar kwam steeds naar me toe en dus koos ik hem. Acht maanden hebben oma en kleinzoon nog samengewoond.

Toen Sjlabbie op een zaterdag­ochtend besloot om te sterven, week Mr. Wilson 48 uur lang niet van haar zijde. Ze wilde niet meer eten of drinken. Maar Wilson ging af en toe wel wat drinken en liet dan een paar druppels van zijn tong in haar bek lopen. Diep ontroerd zag ik hoe die kleine pup zich ontfermde over zijn stervende oma, tot haar laatste snik.

Ik beken: ook ik heb een altaartje gezet voor die lieve Sjlab.

Ik moet er niet aan denken dat Mr. Wilson op een dag sterft. Hoop op een kleinkind is er niet, want hij heeft ­epilepsie. Hij maakt beter geen kindjes.

En nu spring ik mijn auto in en ga hem halen. Ik kan hem niet missen. Hij geeft mij structuur. Om van de liefde nog te zwijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden