Zondag 20/10/2019
Bart Eeckhout, John John en Missy. Beeld Geert Joostens

column

Diep in jezelf heb je altijd geweten dat zo’n gameconsole er vroeg of laat komen zou

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

“Mama, mag ik een Atari?”

“Ge weet gij zeker niet hoeveel geld dat kost?”

O, dat wist je wel. Tienduizend Belgische frank, als je je het nog goed herinnert uit de speelgoedbrochures van je late kindertijd. Van je geloof in Goedheilige Mannen was je al verlost, en dus besefte je dat dat geld door je ouders zelf diende opgehoest te worden. En het was verdraaid veel geld, voor een stuk speelgoed.

Geen Atari voor jou dus, en ook geen Commodore 64, met spelletjes op cassettebandjes. Sommige vriendjes kregen er wél een. Omdat ze betere ouders hadden, dacht je toen. Omdat ze verwend waren, weet je nu. Bij hen speelde je Space Invaders, Asteroids, basket en Pac-Man. Altijd met meer overgave dan talent. Ook toen al bleek je oog-hand­coördinatie niet je sterkste kant.

Vandaag sta je in gezinsverband voor het televisiescherm. Op tv doet een vreemde snoeshaan een raar dansje. Missy en jij proberen de ­choreografie na te bootsen. Bij jou hangt de tong verbazend snel uit de bek. Je gluurt opzij en ziet hoe je dochter denkbeeldige ballen in de lucht aantikt, de vijfjarige billen schudt en als een nog niet geheel ­volleerde ballerina pirouettes draait. Hoe ze haar best doet om deze opdracht tot een goed einde te brengen: het ontroert je.

Welkom in de wereld van Just Dance, een videogame die mensen leert dansen. Mensen zoals je geliefde, je zoon en je dochter. Of anders: die mensen confronteert met de wetenschap dat ze nooit soepel en ­ritmisch correct zullen kunnen bewegen. Mensen zoals jij. Je maalt er niet om. Voor het eerst in je leven maakt een spelletjescomputer deel uit van de familiale inboedel. Er is lang over getobd. Want: ‘ge weet gij zeker niet hoeveel geld dat kost?’ En ook wel: de kinderen zijn al zo moeilijk van het scherm weg te krijgen. Over schermen denken ouders vandaag toch nog vaak wat hun voorouders een eeuw geleden over boeken dachten: slecht voor de ogen, slecht voor de zuivere geest.

Toch was het tegenstribbelen tegen het kinderverlangen grotendeels pro forma. Diep in jezelf heb je altijd geweten dat, als het kon, zo’n gameconsole er vroeg of laat komen zou. Omdat je er stiekem altijd zelf eentje gewild hebt. Dus zit je – enkel in het weekend, want de speeltijd blijft pedagogisch ingeperkt! – naast je zoon langs een imaginaire zijlijn te schreeuwen dat hij moet tackelen dan wel schieten. En in de tweede helft mag jij meedoen met FIFA 19. Is het je inbeelding of brengt die zo vaak vervloekte computer dit soms lastig communicerende koppel – je zoon en jezelf – nauwer tot elkaar?

En dan wordt het avond, gaan de kinderen het bed in en ligt je geliefde op de bank. Dan herstart jij de console voor nog één laatste spelletje, hopend op een eerste overwinning tegen Manchester United. Je hebt nog zoveel wedstrijden in te halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234