Dinsdag 20/04/2021
Saskia de Coster. Beeld DM
Saskia de Coster.Beeld DM

ColumnSaskia de Coster

De zestienjarige jongen en ik liepen door Brussel, op weg naar de Dienst Vreemdelingenzaken

Saskia de Coster is schrijver. Zij is buddy van een niet-begeleide minderjarige.

Gewone zestienjarige jongens, die hebben hormonen die op springen staan, die vallen van een skateboard en kijken streetwise in het rond. Ik ken een gewone zestienjarige jongen. Nooit draagt hij een jas want dat is niet stoer, hij rolt met zijn ogen bij het woord corona maar hij draagt zijn masker overal. Hij heft gewichten omdat hij zichzelf te klein vindt en dus in de breedte meer indruk wil maken. Hij is een goede zwemmer en heeft een ongelooflijke conditie want het voorbije jaar heeft hij gereisd, voor een groot deel te voet met een kleine rugzak. Hij maakt grappen en tilt mijn zoontje boven zijn hoofd, misschien hoort het bij zijn work-out.

Op Instagram post hij melige foto’s en memes vol wolligheid die eigenlijk schreeuwen: ik wil een vriendinnetje maar heb geen idee hoe ik dat aanpak. Hij zegt dat hij een knappe gast zou willen zijn terwijl hij een hotshot is, met hoge jukbeenderen en ogen van smeulende as. Hij is vast van plan om politieagent te worden.

De zestienjarige jongen heeft examens op school. Hij studeert en tussendoor deelt hij weetjes – als je niet wilt huilen bij het hakken van uien moet je in een glas water kijken, probeer het maar. De zestienjarige jongen weet alles over legervoertuigen, Russische tanks kan hij per jaartal onderscheiden.

Overal vindt hij blindelings zijn weg. Hij wijst mij het Afghaanse restaurant aan dat ik al zo vaak voorbijliep. Hij kent het hele grondplan van Servië uit zijn hoofd, maar over sinterklaas heeft hij nog nooit gehoord, de zestienjarige jongen die ieder berichtje afsluit met ‘dank u vell’ en een waterval hartjes.

De zestienjarige jongen is klein van gestalte voor zijn leeftijd. Hij draagt kleren voor elfjarigen. De reis heeft zijn lichaam op de proef gesteld en verzwakt. Hij heeft in zee gezwommen, in sneeuw geslapen. Twee maanden geleden is hij in het ziekenhuis opgenomen met corona maar hij heeft het er nooit meer over. Hij kijkt vooruit, zoals tijdens zijn reis. Nu is hij al drie weken op van de zenuwen. Niet voor examens, niet voor een liefje dat niet opdaagt. Al drie weken lang studeert hij overdag en spoken ’s nachts de getallen door zijn hoofd. Hij probeert data in zijn hoofd te stampen want vandaag wordt hij ondervraagd. Over de tijd voor zijn lange reis.

Vandaag loop ik met hem door Brussel, op weg naar de Dienst Vreemdelingenzaken. Hij kijkt om zich heen, met altijd alerte ogen. Vandaag klampt hij zich vast aan zijn papiertje. Daarop staat zijn naam en ‘niet-begeleide minderjarige, aangekomen in het Koninkrijk België zonder papieren’. Hij herhaalt de datum waarop zijn papa is vermoord en zijn broer ontvoerd door de taliban, de gewone zestienjarige jongen die bloedfonteinen heeft gezien van mensen die het hoofd van het lichaam werd gehakt, die uit zijn dorp is weggeslopen omdat hem daar hetzelfde lot wacht als zijn vader de politieagent, de gewone zestienjarige jongen die landkaarten en vluchtroutes in zijn hoofd geëtst heeft staan voor altijd, de gewone zestienjarige jongen die nu voorlopig veilig is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234