Zaterdag 18/01/2020
Beeld rv

Column

De zeemeermin bleef single en spendeert nu haar tijd met haar twee beste vriendinnen

Julie Cafmeyer is columniste.

Jongeren scoren slecht op leesvaardigheden. Uit onderzoek blijkt dat een verhaaltje voor het slapengaan goed is voor de taalontwikkeling. Vandaag schrijf ik een sprookje gebaseerd op waargebeurde feiten dat jullie kunnen voorlezen aan de kinderen.

Er was eens een zeemeermin met lange zwarte haren die in de oceaan leefde nabij een dorpje hier niet zo ver vandaan. Enkele jaren geleden had ze een huwelijksaanzoek gekregen van een knappe prins, maar als ze op het land wilde wonen, moest ze haar stem afstaan aan een gemene heks. Wie is er nu zo gek om zijn stem af te staan? De zeemeermin bleef single en spendeert nu haar tijd met haar twee beste vriendinnen, de paarse zeepaardjes Joyce en Leslie, en haar beste vriend Frans, een lieve haai zonder tanden (Franske voor de vrienden).

Tijdens een zwemtocht met Joyce, Leslie en Franske is de zeemeermin moe en gaat ze even rusten op een eiland. Daar ontmoet ze een twaalfjarig meisje met rode krollen, Adriana. Adriana zegt dat ze op zoek is naar een koraalrif. De zeemeermin vertelt dat er bijna geen koraalriffen meer zijn omdat het water in de oceaan opwarmt door de vervuiling van de planeet. Adriana zegt: “Maar de mensen van het dorp zijn zo nieuwsgierig naar de koraalriffen! Ik heb hen beloofd eentje mee te nemen naar het dorpscafé!” “Dat is een heel slecht idee”, zegt de zeemeermin. “Nu de koraalriffen bijna allemaal verdwenen zijn, mogen de mensen niet meer in de buurt van de koralen komen, laat staan ze meenemen!” Het is even stil. Leslie, Joyce en Franske zijn zich ondertussen aan het vervelen in het water. Zij vinden het saai als de zeemeermin te lang op het land blijft.

“Ik heb een idee!”, zegt de zeemeermin. “Ik zie de koraalriffen elke dag, dus ik kan je over de riffen vertellen. Als je goed onthoudt wat ik zeg, kan jij vanavond verslag uitbrengen over de koralen in het dorpscafé.” En de zeemeermin beschrijft de koralen als prachtige, hyperbolische, gekrulde bloemen in het groen, geel en rood met donkerblauwe tentakels en slijmerige naaktslakken erop. Maar dan zegt de zeemeermin droevig: “Sommige koralen zijn een beetje wit geworden, omdat ze ziek zijn.”

Adriana keert terug naar het dorpscafé. Ze haalt verfpotten uit het berghok en schildert alles wat de zeemeermin haar vertelde.

Die avond komt het hele dorp samen in het café om het levensgrote schilderij van het koraalrif te bewonderen. Het schilderij is zo mooi dat alle mensen doodstil worden. Je kan alleen nog maar de bomen horen waaien in het dorp. De kinderen krijgen tranen in de ogen bij het zien van de witte koralen die ziek zijn. Toch zijn ze blij. Ze denken: “Als de koraalriffen op een dag verdwijnen, dan hebben we dit schilderij nog om onze nakomelingen te tonen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234