Zondag 20/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

De wilde zwijnen spiesen je hondje zo aan hun slagtanden, zeggen mijn dode vrienden

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

De zon wil maar niet schijnen. Toch is de lucht warm en broeierig. De wolken hangen laag, het is windstil, af en toe valt er een mals regenbuitje uit de hemel. Ik ben met mijn hondje Mr. Wilson weer op bezoek bij de doden op het kerkhofje van Gello.

Er is meer ambiance op dit kerkhofje dan er gisterenavond was in Ristorante L’Antico Posto. Ik ging voor het eerst sinds maanden weer eens uit eten. Restaurants en bars mogen weer gerechten en drank serveren, maar alleen in openlucht.

L’Antico Posto heeft een groot terras. Ik verwachtte tafels vol uitbundige Italiaanse families. In pre-covidtijden zat het er altijd stampvol. Vaak bestond het gezelschap uit vijf generaties: overgroot­ouders, grootouders, kinderen, kleinkinderen en kinderen van de kleinkinderen.

Het is een feest om te zien hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze luidruchtig uiting geven aan hun liefde voor elkaar. Lachend, plagend, knuffelend. De beelden staan op mijn netvlies gebrand: beverige, tandeloze oudjes met tandeloze, rozige baby’s op hun schoot. Mollige babyknuistjes in gerimpelde handen. Droge, oude lippen die natte, piepjonge mondjes zoenen en daarbij diep zuchten.

Ik verheugde me zo om weer tussen mensen te zitten. Praten met hen hoeft niet. Luisteren naar het geroezemoes van die vrolijke families om me heen is genoeg.

Een lange rij onberispelijk gedekte tafels met crèmekleurige tafellakens, flonkerend kristal, opgepoetst zilver en wit porselein lachten me toe. Elke tafel was leeg. Geen stoel was bezet. Moederziel alleen zat ik daar te eten met Mr. Wilson aan mijn voeten.

“Je had ’s middags moeten gaan”, fluisteren mijn dode vrienden. “Het was er volle bak dan, hoorden we.”

null Beeld Jenna Arts
Beeld Jenna Arts

“Ssssst, luister!”, roept Maria Bartolino. “Daar zijn ze weer. I cinghiali!” Ik hoor gesnuif en geknor. Ik ken die geluiden ondertussen. “Hai paura?”, vraag ik. “Ik bang? Nee hoor, ik heb zin in een stoofpotje van everzwijn, lekker!” Gelach in alle graven.

“Die beesten hebben duidelijk profijt van de lockdowns, geen stinkend verkeer meer, totale rust, alleen maar natuur”, zeg ik. “Ik zie ze elke dag, ze wagen zich steeds dichter bij het huis. Een rotte – dat is een troep – everzwijnen staat er elke dag te grazen, voor de deur! Zeker tien volwassen kanjers en minstens vijftien kleintjes.”

Sta attenta! Sono periciloso, heel gevaarlijk, vooral als ze kleintjes hebben. Mr. Wilson spiesen ze zonder probleem aan hun slagtanden.”

“Mr. Wilson is een sissy, die blijft keurig op afstand.”

Weer uitbundig gelach! Ik neem afscheid en vertrek naar huis.

Als ik de knarsende poort open, stuiven de everzwijnen weg. Op weg naar huis heb ik het gevoel me in een of ander tropisch woud te bevinden. De hoge naaldbomen, de vele schakeringen groen van loofbomen en struiken, glimmend van de regen, de flarden mist en de dichtbegroeide afgrond waarlangs ik loop, doen me aan Dian Fossey en haar gorilla’s denken. Of aan Jane Goodall met haar ­chimpansees.

Ik moet het stellen met everzwijnen in de mist.

Hilde e i cinghiali nella nebbia”, roep ik vrolijk. Het weergalmt tussen de bomen.

Wat zal ik dit alles missen als ik weer thuis ben.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234