Zondag 26/05/2019

Standpunt

De ware paniekzaaiers zijn degenen die nu roepen dat een klimaatbeleid zware opofferingen zal vergen

Portret Bart Eeckhout OPINIE Beeld Eva Beeusaert

Bart Eeckhout is hoofdredacteur van De Morgen.

Mark Elchardus wierp afgelopen weekend indringende vragen op in deze krant. Klimaatbetogers verdienen alle sympathie, stelt hij, maar hoe gaan we de roep om meer klimaatzorg in efficiënter beleid omzetten? Daarover wacht nog een felle politieke strijd. "Waar snoeien we om die strijd te financieren?", vraagt Mark Elchardus zich af. "Welke schouders dragen de zwaarste lasten?" De vragen zijn zeer terecht, de antwoorden soms ongemakkelijk. Huidige en vorige regeringen hebben nog maar weinig ambitie en durf getoond in het zoeken naar oplossingen.

Het probleem met dit soort vaststellingen is dat ze een voorwendsel vormen om maar weer niks te doen. De slinkse tactiek van de ambassadeurs van de stilstand valt ook te horen 
nu een recordaantal burgers op een winterse regenzondag op straat is gekomen voor een beter klimaatbeleid. Zo, jullie willen vliegtuigreizen duurder maken, klinkt het grijnzend. De kleine man mag dus zijn charter naar Málaga op de buik schrijven? Waarna politici, die ook maar gewoon verkozen willen raken, besluiteloos achterblijven.

In werkelijkheid is het afremmen van fiscale gunsten voor de luchtvaart een behoorlijke sociale klimaatmaatregel, aangezien de lagere inkomens doorgaans niet de meeste vlieguren maken. Je kunt zulke maatregelen perfect inbedden in een 'groene taxshift', waarbij belasting op vervuiling gecompenseerd wordt door verlaging van lasten op - bijvoorbeeld - arbeid.

Het klopt dat doemberichten over een toekomstige klimaatapocalyps niet de beste strategie bieden voor een breed maatschappelijk draagvlak. Daar zijn de meeste voorstanders van een ander klimaatbeleid intussen wel achter. Wie de klimaatmarsen bekijkt, ziet juist veel vrolijke strijdbaarheid.

De ware paniekzaaiers zijn degenen die nu roepen dat een klimaatbeleid zware opofferingen zal vergen die in het bijzonder werkmensen treffen. Het is een pleidooi voor schuldig non-beleid. Wie nu nog pleit voor bukken en niets doen, staat op de kortzichtige, cynische lijn van degenen die in het verleden zegden dat de staatsschuld wel weer vanzelf zou weggaan.

Nederlands onderzoek leert dat de impact van een efficiënter klimaatbeleid op de koopkracht veeleer beperkt zal zijn, zeker in vergelijking met even belangrijke inspanningen die worden gedaan voor bijvoorbeeld pensioenzekerheid.

Dit zou een moment kunnen zijn waarop burgers, wetenschappers en politici elkaar vinden in een alliantie van verstandige mensen. Ook in deze krant opperde Luc Huyse om een klimaatintendant aan te stellen, als bemiddelaar tussen burger, wetenschap en politiek. Een ronduit uitstekend idee. En helemaal niet ongewoon. Vroeger heette dat koninklijk commissaris. Een Paula D'Hondt voor het klimaatbeleid: het zou weleens nodig en nuttig kunnen zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.