Dinsdag 19/10/2021

OpinieBenno Barnard

De waarheid is dat het Verenigd Koninkrijk van alle landen die ik goed ken het minst racistische is

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Benno Barnard is dichter en essayist. Hij woont in Sussex.

Wat te denken van Harry en Meghan? In elk geval niet wat ik in veel kranten lees.

Als groot wild opgejaagd door de pers gaven ze zoals bekend een interview aan Oprah Winfrey. Dat als zodanig is al bizar. Je kunt niet onder de schijnwerpers gaan zitten klagen dat je een martelaar van de schijnwerpers bent, hoe hard je ook door de boulevardpers bent aangepakt. Maar nu reageren de serieuze continentale kranten alsof de voormalige actrice en haar zwakke man, die zijn eigen familie voor een miljoenenpubliek verdacht maakte, per definitie de waarheid spraken. En dat komt doordat de hertog en hertogin van Sussex twee onderwerpen aanroerden waarover diezelfde kranten elke dag berichten: racisme en geestelijke gezondheid. Natuurlijk is de pers als de dood iets kritisch te zeggen.

Maar de gedachte dat de Britse koninklijke familie racistisch zou zijn, stoelt niet op enig aantoonbaar feit. De mistige beschuldiging over een naamloos familielid dat gepeild zou hebben naar de mogelijke huidskleur van Archie… Ik kan me precies voorstellen hoe bijvoorbeeld prins Charles bij de port een beetje zat te speculeren hoe het kind van zijn gemberkleurige zoon en die donkere schoonheid eruit zou gaan zien, en dat niet als gevolg van blank privilege of onbewust vooroordeel. Wat een monsterlijke flauwekul is dat toch: tegenwoordig moet je voortdurend bewijzen dat je geen racist bent, wat onmogelijk is, want er roept altijd wel iemand dat je het onbewust bent.

Liefhebbend

Wijselijk heeft de koningin gereageerd met een liefhebbende uiting van ontzetting, vermengd met scepsis. En niet verbazingwekkend wijzen alle Britse kranten op dat ene zinnetje: “Recollections may vary”, dezelfde gebeurtenis resulteert in heel uiteenlopende herinneringen.

Benno Barnard. Beeld chiara luxardo
Benno Barnard.Beeld chiara luxardo

Maar dat racisme en de mentale toestand van Meghan (die blijkbaar niet in staat was zelf een psychiater te bellen) passen natuurlijk helemaal in het tijdsgewricht. Gevolg van de hele toestand is dat veel buitenlandse kranten vertellen dat het Verenigd Koninkrijk nare racistische trekken vertoont, en iedereen knikt gelovig van ja, want in een land dat Boris Johnson verkiest en niet bij de Europese Unie wil horen, is alles vanzelfsprekend vreselijk mis (hiermee druk ik enkel mijn mening over de pavloviaanse reflexen van de pers uit).

‘Daft’

De waarheid is intussen dat het Verenigd Koninkrijk van alle landen die ik goed ken het minst racistische is. Mijn arme dode dochter, die dezelfde huidskleur had als Meghan, werd op haar onzalige school in Vlaanderen voor ‘poepnegerin’ uitgemaakt. Maar nu woon ik dus in Engeland (ironisch genoeg in Sussex) en zeker, wat u zegt, ook hier bestaat racisme, maar niet meer dan in de EU. Minder zelfs. Laat ik dat staven met een anekdote en een statistiek. Eerst de anekdote.

De voetbalploeg van mijn zoon is voor de helft samengesteld uit zwarte Londense jongens; zij worden aangemoedigd door zingende blanke arbeiders. Ik heb nog nooit een racistische opmerking gehoord, ook niet van de oppositie, en de keren dat het onderwerp ter sprake kwam noemden mijn gespreksgenoten racisme schouderophalend ‘daft’ of ‘stupid’. Toen een van de voetballers bij ons op bezoek was, Toby, hadden we het over de social warriors, die volgens hem een cultuur verheerlijkten waar ze niks van afwisten. Hij had het over bepaalde buurten in Londen, waar de afwezigheid van vaders in belangrijke mate verantwoordelijk is voor het feit dat menigeen als bendelid aan het mes geregen wordt. Dat zijn afschuwelijk feiten, maar wel feiten. En Toby kan het weten: hij is als zwarte vaderloze jongen in zo’n buurt opgegroeid. Ook in het licht van dat soort uit kansarmoede voortvloeiende drama’s voel ik niet zo veel medelijden met de getraumatiseerde miljonairs.

Liefde van het volk

En voor de statistiek verwijs ik naar het rapport Being Black in the EU uit 2019, toen het VK nog lid was van de Europese Unie.

Prince Harry en Meghan Markle op hun huwelijksdag. Beeld AFP
Prince Harry en Meghan Markle op hun huwelijksdag.Beeld AFP

Nee, dit land juichte Meghan en Harry toe op hun huwelijksdag: het was alsof een rosse Kelt met het Gemenebest trouwde, schitterend, dat was tamelijk algemeen de mening. Maar toen begon het gepreek van de Sussexjes over van alles en nog wat, milieu bijvoorbeeld, terwijl ze intussen over de halve wereld rondvlogen. Het nam de gemiddelde Brit niet voor het echtpaar in. De liefde van het volk bekoelde.

En toen wilden ze wel het geld, maar niet langer de functie. En toen kwam het interview. En nu fonkelen die arme ballingen dus als postmoderne sterren aan het uitspansel van de collectieve goedgelovigheid.

De media bij Buckingham Palace, residentie van de Britse Queen Elizabeth II. Beeld AFP
De media bij Buckingham Palace, residentie van de Britse Queen Elizabeth II.Beeld AFP
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234