Zaterdag 05/12/2020

OpinieKatrien Goethals

De Verenigde Staten staan op ontploffen, zo voelen wij dat aan

Beeld AFP

Katrien Goethals woont al 17 jaar met haar Amerikaanse echtgenoot en twee zonen van 19 en 21 aan de oostkust van de VS. Ze heeft zowel de Belgische als de Amerikaanse nationaliteit.

Nooit eerder heb ik een zo verschroeiende presidentscampagne meegemaakt. De Verenigde Staten zijn zo verdeeld dat mijn man en ik – we wonen in het universiteitsstadje Princeton op een uur van New York City – ernstig rekening houden met burgergeweld. Het tv-debat tussen president Trump en uitdager Biden was een weerspiegeling van onze maatschappij: chaotisch, vijandig en gepolariseerd.

Vrienden vergelijken de situatie met de sociale onrust van de jaren 60. Sommigen vrezen dat de hevige polarisatie uitmondt in een burgeroorlog. De media tonen vooral en bij herhaling extreme beelden. Ze tonen de plunderaars in de Black Lives Matter-betogingen; ze tonen niet de vreedzame betogers. Ze tonen de extreemrechtse groepen, gewapende milities; ze tonen niet de gematigde Republikeinen. Veel Amerikanen zijn opgejut, houden oprecht rekening met extreme ontwikkelingen. De brandstof heet angst, angst van de ene groep met een gedeeld identiteitsaanvoelen versus andere groepen en vice versa.

Tijdens een gesprek via het internet naar aanleiding van het 60-jarig huwelijk van mijn schoonouders bedacht ik hoe erg het wel was dat we eigenlijk nog weinig gemeen hebben. De helft van de familie is Democraat, de andere helft Republikeins en uitgesproken fan van Donald Trump. Verder dan wat social talk over het weer geraken we al even niet meer. Vorig jaar nog reageerde mijn schoonbroer tot tweemaal toe met een harde ‘shut the fuck up’ toen ik opmerkte dat het land maar beter terug naar het midden ging in plaats van te buigen voor extreemlinks of -rechts. De tweespalt loopt door de hele samenleving. Het splijt families en vrienden. Overal zijn mensen opgesplitst in facties die niet meer met elkaar spreken.

Obamacare

Als ik voorzichtig vertel over de gezondheidszorg in België en het waarom daarvan, is de reactie dat ik dan maar moet terugkeren naar waar ik vandaan kom. Obamacare kent in de ogen van velen geen genade. Ik had het ooit over Obamacare met mijn buurvrouw. “Ik wens niet te betalen voor de gezondheidszorg van anderen. Waarom zou ik?” Dat was tien jaar geleden. Velen stemmen meer dan ooit op basis van een al dan niet juist begrepen ‘me, myself, I’. Het individualisme is erg veel strakker.

Kort geleden sprak ik met Ryan, een werfbaas in een plaatselijk bouwbedrijf. Hij vertelde me dat de politieke discussies in het bedrijf zo hoog oplopen dat hij verschillende werkschema’s moet opstellen omdat bepaalde werknemers niet langer met elkaar kunnen samenwerken. Hij houdt zijn hart vast voor wat er komt na 3 november, de dag van de verkiezingen. Hij is bang.

Katrien Goethals.Beeld rv

Een bevriend dokter van een groepspraktijk heeft haar ontslag gegeven en is naar een andere praktijk verhuisd, omdat ze de dagelijkse uitlatingen van haar vooral mannelijke Republikeinse collega’s niet meer kon aanhoren.

Een arbeider vertelde me zeer overtuigd dat we onszelf alleen kunnen beschermen door wapens te kopen. Hij waarschuwde dat we beter geen Amerikaanse vlag hebben wapperen in onze voortuin, want antifa zou weleens langs kunnen komen.

Duitse herdershond 

Een buur heeft niet enkel wapens gekocht, maar heeft ook een vijfjarige Duitse herdershond in huis gehaald. Het dier is in Duitsland getraind om aan te vallen. We wonen op 20 minuten van Trenton, een stadje waarvan de helft van de bevolking zwart is. Onze (blanke) buurvrouw is ervan overtuigd dat die ons zullen aanvallen als Trump wint. De man van de viswinkel om de hoek, eerste generatie latino, heeft een dochter die rechten studeerde – de American dream voor hen. Ik praat altijd met hem, heb respect voor hem. Ik had het over de verkiezingen dus gingen we eventjes naar buiten. Hij stemde vier jaar geleden voor Trump. Ik vroeg hem of die anti-latinoretoriek en het optrekken van een muur hem niet deerde. Hij zei: neen, dat is window dressing van Trump. Ondertussen is hij wel de macho. 

Dat legt waarschijnlijk uit waarom veel latino’s in Florida voor hem stemmen, hij is de macho!

Vorige week nodigde een vriendin mij uit in een plaatselijke countryclub. We konden een gesprek tussen een paar leden volgen. Ze hadden het erover dat ze Democraten wel een lesje zouden leren. Ze houden het eerste amendement van de grondwet, freedom of speech, hoog in het vaandel, maar maken moeiteloos een uitzondering voor tegenstanders.

De angst zit er bij ons en onze vrienden goed in. Ik ben bezorgd om mijn zonen en blij dat ze ook de Belgische nationaliteit hebben. We vrezen voor onze veiligheid, zelfs in ons kleine, in hoofdzaak Democratische stadje. De samenleving staat op ontploffen, zo voelen wij dat. Ik ben zelf van bescheiden komaf. Ik vertel mijn zonen daarover, over hoe moeilijk sommige mensen het hebben. Over hoe niet iedereen kansen krijgt in het leven en hoe wij als burger verantwoordelijk zijn voor de zwakkeren. Wij geloven dat een maatschappij beter is als iedereen het beter heeft. Deze inschatting kan niet haakser staan op mainstream America.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234