Zondag 18/08/2019

column

De twee heksen­moeders ploffen op de zetel, kruipen tegen elkaar aan en beginnen te kirren en te koeren tegen hun baby’s

Beeld Eric de Mildt

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Ze zitten naast elkaar op de zetel. Naast elkaar klopt niet helemaal, ze zitten tegen elkaar, plakken tegen elkaar, ­kruipen bijna in elkaar, heel even lijken ze een Siamese tweeling. Mijn jongste dochter en Judith. Al sinds de kleuterklas zijn ze hartsvriendinnen.

32 jaar geleden zaten ze net zo naast elkaar op de bank, plakten ze net zo tegen elkaar aan, alleen raakten hun voetjes de grond nog niet. Nu hebben ze elk een kind op schoot. De ene een ­dochter van bijna 14 maanden, de andere een jongetje van net 12 weken.

Vroeger giechelden ze ononderbroken en kletsten tussendoor honderduit met elkaar. Dat doen ze nog steeds. Ik zit erbij en kijk ernaar. Ontroerd door zoveel schoonheid. Het zou me niets ­verbazen mochten ze elkaar zo meteen gaan vlooien.

Een paar weken geleden vroeg ik mijn dochter of ze zin had om een week mee naar Italië te gaan. Na de heftige periode die ze achter de rug had met het maken van de toneel­productie JR, zag ze eruit als een scheet aan een touwtje. Graatmager, de ogen open­gesperd, bleek als marmer. Helemaal op was ze, en dringend aan rust toe.

Ik kon mijn geluk niet op toen ze ja zei. Een hele week met mijn dochter samen, dat was al geleden van toen ze net zwanger was, nu toch al bijna twee jaar geleden. Een paar dagen later vroeg ze me of ik het vervelend zou vinden als Judith ook een paar dagen kwam. Zij was nog maar net bevallen van haar tweede kind en ook zij was aan rust toe.

Hoe zou ik kunnen weigeren. Judith maakt deel uit van ons leven. Ik zag die twee van kleuters kleine meisjes worden, dan tieners, dan jonge vrouwen en uiteindelijk ook moeders. Twee prachtige, krachtige, fiere moeder­dieren.

Even waan ik me in een album van Jommeke: Het hemelhuis. Waarin Annemieke en Rozemieke zich ­ontfermen over een vondeling als ik me niet vergis – het is al zo lang geleden dat ik dat album las – en zich ontpopten als ras­echte moeders.

Het huis waar we verblijven, is in een mum van tijd omgetoverd tot een klein hemelhuis, er staan buggy’s, een maxi­cosi, een kinder­stoel, overal slingeren kleertjes, slabbetjes en piepkleine sokjes rond en je moet oppassen dat je niet struikelt en je benen breekt over ­rammelaars, fop­spenen, kinder­boekjes en ander speelgoed. Gloria, mijn kleindochter, heeft ontdekt hoe kasten open en dicht gaan en haalt ze met plezier leeg. De grond ligt bezaaid met Tupperware-potjes, bestek, potten en pannen. De twee moeders blijven er ­stoïcijns onder en kletsen en giechelen tussendoor rustig verder.

Hun gesprekken zijn niet meer dezelfde. Ze praten niet meer over zeemeerminnen, heksen of prinsessen. Ze praten over melk, moedermelk. Wat een wondermiddel dat is tegen alles. Vol enthousiasme vertelt Judith dat de kleine Noah een oog­ontsteking had en hup een beetje moedermelk in het oog gespoten, een dag later was het genezen.

Vol ongeloof zeg ik dat het haar ­verbeelding is. Nee, mama, roept mijn dochter vrolijk, dat is echt zo. Uiteindelijk is moedermelk puur bloed, gaat ze verder, maar dan zonder de rode bloedplaatjes. En dat witte, voedende bloed werkt helend. Daar kan geen zalf of medicijn tegenop.

De twee giechelen samenzweerderig. Kijken naar me alsof ik uit een heel andere tijd kom, wat ook zo is, trouwens. Ik heb me al zo vaak verbaasd over wat ze nu allemaal weten over baby’s en moeders. Wij wisten niets.

De twee heksen­moeders schateren het uit. Ploffen op de zetel, kruipen tegen elkaar aan en beginnen te kirren en te koeren tegen hun baby’s. Vier paar ogen flonkeren elkaar toe als diamanten. Ik zie pure liefde stromen.

Ik hou me stil en geniet intens. Mocht ik nu ter plekke doodvallen, bedenk ik, dan zou dat niet erg zijn. Zij kunnen ­verder en ik zou sterven met een ­glimlach op mijn lippen om al die schoonheid die ik achterlaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden