Dinsdag 26/01/2021
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

De stilte sloop als een geheime minnaar naar me toe. Ik gaf me helemaal aan hem over

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Een maand later dan gepland kon ik eindelijk vertrekken naar de hemel op aarde. Die bestaat namelijk echt en bevindt zich op een plek gelegen ­tussen het middeleeuws dorpje ­Anghiari en de stad Arezzo.

Ik vertrok heel vroeg. Ik moest die 1.400 km in één ruk rijden, enkel ­tanken of plassen kon onderweg. Dat laatste deed ik wild, op parkeerplekken zonder benzinestations, achter een struik of boom. Ik wilde niet op de een of andere wc alsnog een besmetting oplopen. Zeker nu ik een Covid-test op zak had. Negativo!

Er werd aan geen enkele grens naar gevraagd. Frankrijk, Zwitserland, ­Italië, ze lieten me zonder probleem passeren. De laatste loodjes waren zoals steeds het zwaarst en dat geldt pas echt op een Italiaanse autostrada. Ze rijden als gekken. Mijn hart sloeg meer dan eens een tel over.

Vanaf de afrit Arezzo begon mijn hondje Mr. Wilson al te piepen alsof hij met een van zijn poten in een wolfsklem vastzat. Hij rook het ­paradijs, wist dat het nabij was – 25 minuten lang bleef dat zo doorgaan.

Toen we eindelijk de bosweg naar het huis afreden was hij niet meer te houden en begon oorverdovend te blaffen. Bij de laatste bocht naar beneden veranderde dat plots in zacht gegrom. Hij had de uil ontdekt iets verder op een lage tak. De poortwachter van dit nirwana keek ons doordringend aan. Ik glimlachte hem toe, dolblij dat hij hier nog steeds woonde. Hij draaide met enige minachting zijn kop weg. Even ging er een siddering door hem heen en dan strekte hij zijn vleugels. Als in slow motion vloog hij in het kop­lamplicht voor mijn auto uit alsof hij me de weg wees. Toen het huis in zicht kwam, verdween hij het bos in.

Door het dolle heen sprong Mr. Wilson nog voor ik kon uitstappen over mij heen de vrijheid tegemoet. De straathond werd een volbloed paard en galoppeerde over het immense ­terrein. Hij hinnikte van plezier en verdween vrolijk in de duisternis.

Met open mond keek ik naar de ­duizenden sterren en de gouden maansikkel aan de wolkenloze hemel. Het was zoveel mooier nog dan in mijn wildste dromen. Honderden keren had ik dit firmament in ­gedachten ­gezien als ik door de ­verlaten, ­nachtelijke Antwerpse ­straten liep en weemoedig naar ­diezelfde hemel­lichamen keek.

De realiteit overtreft altijd de ­verbeelding.

Het huis was lekker warm, die ­ochtend had de dichtstbijzijnde buurvrouw, nog altijd een paar kilometer verder, de luiken geopend, de ­verwarming aangezet en de buitenlichtjes laten branden. In de haard lagen wat proppen verfrommeld ­krantenpapier, aanmaakhoutjes en enkele stevige houtblokken op me te wachten. Ik hoefde enkel de vlam erbij te houden en zat niet veel later bij het knetterende vuur, Mr. Wilson, uitgeput nu van de reis en opwinding, aan mijn voeten.

De stilte sloop als een geheime ­minnaar naar me toe, kuste me en hield me in zijn armen. Ik gaf me ­helemaal aan hem over. Ik blijf bij je tot de dag dat ik mijn kinderen weer mag omhelzen, fluisterde ik in zijn ­hemelse oor. “Dat is goed”, ­antwoordde hij zacht, “stil nu maar.”

Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234