Maandag 24/02/2020
Beeld TIM COPPENS

Column

De speelkamer is misschien wel de mooiste kamer van het huis. Maar ze komen er niet

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

En zo is het begonnen. Naast de kinderkamer is er nog een kamer. Ze is ruim, misschien is het wel de mooiste kamer van het hele huis. Prachtige lichtinval, maar voorlopig nog niet al te best ­geïsoleerd. Dus zeiden jullie aan de kinderen: “Dit wordt jullie speelkamer.”

De plek is leuk ingericht. Er hangen lampionnen aan de muur, de obligate Ikea-speelkeuken staat er opgesteld, de ingemaakte boekenkast puilt uit van Jommekes en meer educatief verantwoorde literatuur (al toont je zoon een discrete belangstelling voor de collectie Jessica Blandy-strips). Centraal staat een voetbalspel, troon van kindervreugd.

Iedereen gelukkig? De kinderen spelen er nooit. Oké, dat is overdreven. Als er vriendjes op bezoek zijn, spurten die naar boven en wordt de kamer afgegrendeld als een verborgen paradijs van mild kattenkwaad. Maar als John John en Missy op zichzelf aangewezen zijn, zetten ze geen voet in hun speelkamer. Daar hebben ze een sterk argument voor. “Wij willen bij jullie zijn.” Je kinderen willen dolgraag restaurantje, winkel of klas spelen op hun kamer, maar dan wel met mama en/of papa als klant of leerling. Tot daar het ideaal van rust (voor jullie) en autonoom spel en ontwikkeling (voor hen).

Toen kwam er via een tienerneefje een ouder treinspoor in huis. Geen probleem, zei je, want in die ene kamer met de kleerkast is de vloer nog vrij. Met Playmobil, houten plankjes, plastic dieren en dino’s bouwden jullie een reusachtig attractiepark rond het spoorparcours. De trein bolt er rustig overheen. “Nu hebben jullie twee speelkamers”, grinnik je, en je loopt naar beneden om de krant te lezen. Iedereen nu dan gelukkig? Vijf minuten later: “Wanneer komen jullie meespelen?”

Als kind was je net zo. Ook jij had een speelkamer ter beschikking waar je min of meer mocht doen wat je wou. Het maakte niet uit. Als je de piraten of het fort met de cowboys echt wou opstellen, dan nam je de dozen mee naar de huiskamer.

Daar, vlak onder het tv-toestel, in ieders weg, begon je lustig te ­bouwen. Omdat het er warmer is, vaak ook letterlijk. Maar ook dicht bij mama en papa. En het gekke is: op exact dezelfde plek in het huis van hun grootouders spelen je kinderen met exact hetzelfde speelgoed. Het fort, de piraten, de dierentuin. Pas later, als de hormonen het ­overnemen en hartsgeheimen het belang van privacy blootleggen, ­zoeken kinderen het isolement van een eigen kamer op.

En dus bouwen je kinderen nu een Lego-dorp pal in de huiskamer. Ondanks de trein, ondanks de speelkamer. En dus ontbijten jullie nu met de schans van een autobaan naast je op tafel. De autobaan loopt in razende vaart tot bij het tv-bankstel. “Kijk eens papa, hoe snel deze ­zilveren auto gaat.”

Vervelend? Helemaal niet. Hoogstens wat lastig bij het stofzuigen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234