Donderdag 29/10/2020

ColumnMarnix Peeters

De slachtoffers van corona zijn niet de zieken en de doden, het zijn de eenzamen en de smachtenden

Beeld DM

Marnix Peeters is schrijver en columnist. Onlangs verscheen zijn tiende roman, Oogje.

Wij waren nog eens naar Antwerpen gereden, waar wij wat werk op te knappen hadden en waar wij in een taverne toevallig onze goede vriend Toni ontmoetten. Toni is een gepensioneerde arts. Hij nadert de tachtig. Hij woont alleen in een appartement. Hij is buitengewoon scherpzinnig maar hij kan niet meer zo goed uit de voeten.

Omdat hij vermeld had dat hij wat nieuwe kleren nodig had maar dat de verplaatsing naar de winkel per tram en bus een lastige dagreis was geworden, gingen wij hem de volgende ­ochtend oppikken en brachten hem met de auto naar E5 Mode in Lier.

Het was prachtig om te zien hoe geduldig en voornaam de verkoopster met onze trage klant omging. Wachtend snuisterden wij door de Libelle-collectie.

De twee broeken die hij kocht moesten worden vermaakt en zouden pas vier dagen later klaar zijn, wat ons ertoe noopte de zus van mijn vrouw in te schakelen om ze op te halen en bij Toni thuis af te gaan geven. Aan de ­telefoon zei Toni drie keer dat hij zich geneerde voor zoveel hulp, waarop wij vier keer zegden dat het geen moeite was en vooral graag gedaan.

Er bestaan apps zoals Helpper voor dit soort dingen, zei mijn vrouw, maar het probleem is dat de mensen op wie ze gericht zijn, zoals Toni, computer noch smartphone bezitten.

Bij het bedenken van oplossingen gaan wij altijd uit van een ideale wereld, zei ik. Wij zeggen ‘elk gezin’, en wij houden geen rekening met de nieuw samengestelden, de trouwelozen en de ongelukkigen. Wij gaan na hoe we de bubbel kunnen vergroten, maar wij denken niet aan de mensen die niet eens een bubbel hébben. Wij zeggen: de jeugd moet nu discipline aan de dag leggen, maar wij vergeten hoe krachtig onze dromen waren toen wij zeventien waren, hoe wij stonden te trappelen om het leven in te duiken en overal aan te gaan voelen en ruiken, en dat discipline daarbij van geen tel is.

De slachtoffers van corona zijn niet de zieken en de doden, het zijn de eenzamen en de smachtenden. De mensen die nog wat hoop wisten te putten uit ondiep sociaal contact in een taverne langs de steenweg, en de tieners die klaar stonden om koffie te gaan helpen plukken in Colombia.

Op de terugweg naar de Oostkantons stopten wij bij mijn vader, die in de laatste rechte lijn naar de negentig zit. Zijn ogen laten hem almaar meer in de steek, hij gebruikt nu ook binnenshuis een stok. Mijn derde been, noemt hij hem. Met de stok tussen zijn knieën zit hij op het bankje in de keuken te ­luisteren naar wat mijn zus, mijn vrouw en ik bespreken. Zelden komt hij tussen, mogelijk omdat hij niet ­alles goed kan horen.

Af en toe neuriet hij heel stil iets, zei mijn vrouw in de auto. Heb je dat ­gehoord? Wij praten, en hij doet ‘Dum-doem-di-doem’. Alsof hij er zachtjes het zijne van denkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234