Zaterdag 06/03/2021

OpinieLuc Coorevits

De sekte van Saskia heeft alle redenen van bestaan

Schrijfster Saskia De Coster. Terwijl Delphine Decompte geen heil ziet in een matriarchaat, vindt Coorevits dat er 'honderden valabele redenen voor een inhaalbeweging' van vrouwen zijn. Beeld Bob Van Mol
Schrijfster Saskia De Coster. Terwijl Delphine Decompte geen heil ziet in een matriarchaat, vindt Coorevits dat er 'honderden valabele redenen voor een inhaalbeweging' van vrouwen zijn.Beeld Bob Van Mol

Luc Coorevits is voormalig directeur van Behoud de Begeerte. Hij schrijft in eigen naam.

“Mensen leven naast elkaar als runderen; af en toe lukt het ze nog net een fles drank te delen”, zegt het hoofdpersonage in de roman Platform (2001) van Michel Houellebecq. Ook het citaat “Het randje vet rond de vagina is de vrouw” is afkomstig van dat personage, en dus niet van de schrijver zelf. Delphine Lecompte heeft daarmee een punt in haar opiniebijdrage ‘Waarom ik niet ben toegetreden tot de sekte van Saskia de Coster’ (DM 23/1). Maar doet het er eigenlijk toe? Het vetvaginavrouwcitaat komt niet uit de lucht vallen, het is exemplarisch voor de vrouwenhaat die nog steeds over stad en wereld waait. Wie het citaat googelt, treft het meteen aan bij De Beste Moppen.

Dat mensen naast elkaar leven als runderen: ik beaam het zeer, het is een waarheid als een koe. Geloof maar niet dat alle mensen deugen. Delphine ziet geen heil in een matriarchaat, omdat het percentage takketeven en gifmengsters wellicht even hoog is als het percentage hufters en sluipmoordenaars. Maar wat dan nog? Er zijn honderden valabele redenen voor een inhaalbeweging. Bovendien: het geeft aan mannen de gelegenheid om nu eens eindelijk niet in de weg te gaan staan. Alleen al daarom vind ik de sekte van Saskia een prettige gedachte.

Hoeveel miljoenen jaren is de struikelgang van de mensheid al bezig en wat is de stand van zaken? In de vroege jaren van mijn tijd op aarde, jaren ’70 van de vorige eeuw, behoorden de woorden ‘makak’ en ‘janet’ tot het courante taalgebruik. Een leraar wees er ons op dat makakken de naam is van een apensoort. Het woord borrelde afgelopen maand nog eens uit de riolen op, toen een politievrouw het scheldend had uitgesproken, maar haar straf ontliep omdat die drie dagen te laat opgelegd was. Niet zo gek lang geleden kreeg ik een wenende vriendin aan de lijn. Ze had net haar zoon bezocht, die het ziekenhuis was ingeslagen om geen andere reden dan dat hij de herenliefde is toegedaan. 

Vorige week herbekeek ik ‘American Modern Art’, niet alleen omdat het een fascinerende documentaire is, maar vooral omdat me bij eerste visie twee fragmenten heel erg waren opgevallen: een foto uit 1942 van veertien vooraanstaande Franse exilkunstenaars in New York en een verslag, tien jaar later, van een zitting van het Amerikaanse Congres voor een debat over het gedachtegoed van senator George Dondero. Die had moderne kunst omschreven als een door Moskou georkestreerde samenzwering om het communisme in de VS te verspreiden. Noch op de foto met kunstenaars noch in het verslag van de Congreszitting (met honderden pronte aanwezigen) was ook maar één vrouw te bespeuren. Allemaal blanke venten. De jaren ’70, ’50 en ’40 van de vorige eeuw zijn in het licht van onze beschavingsgeschiedenis eigenlijk niet veel meer dan een paar seconden geleden – in dit verband: vrouwenstemrecht kwam er in België pas in 1948. 

Luc Coorevits. Beeld Dries Luyten
Luc Coorevits.Beeld Dries Luyten

Dat Biden een zeer divers kabinet heeft samengesteld, en daarmee ‘geschiedenis schrijft’ en alom bejubeld wordt, is een schrale troost, want waarom zouden we juichen om iets dat de normaalste zaak van de wereld moet zijn? Om goed te zijn zou zoiets niet eens mogen opvallen. We gaan vooruit, zeker, maar waarom zo traag? Ook daarom heeft de sekte van Saskia alle redenen van bestaan.

Met verontwaardiging, onbegrip en schaamte kijken we naar wat er in de 19de eeuw in Amerika met de slaven en met het proletariaat in West-Europa is gebeurd. Latere generaties zullen met even grote verachting neerkijken op de manier waarop vrouwen (en vluchtelingen en migranten) zijn behandeld, en hoe laf en kwaadwillig met de bestrijding van armoede is omgegaan.

Soms moet je durven dromen dat de sky inderdaad the limit is (en dan heb ik niet over dat even hilarische als idiote televisieprogramma). Ik doe dat soms, dromen, en daarom spreek ik hier met het enthousiasme van een debuterende puber en de naïviteit van een kreupele die aan de Everest begint de hoop uit dat de sekte van Saskia niet alleen zal leiden tot betogingen in alle wereldsteden à la de legendarische Witte Mars van 1996 en de klimaatbetogingen van 2019, maar ook tot een samenleving waarin altijd en overal alle mensen gelijk zijn.

Op het eind van het digitaal programma ‘De sekte van Saskia’ (zie begeerte.be/BdbTV) bedankt Saskia de Coster Amber Maes, samensteller van het programma, Leander Coorevits, regisseur/producent, en mezelf. Zij noemt mij daarbij Man der Mannen, een twijfelachtige eer in deze context. Maar ze meent het goed, zoals altijd. In de hoedanigheid van deze pas verworven status zeg ik met luide stem: ‘Leve de sekte van Saskia!’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234