Zondag 24/10/2021
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

De schaamte overviel me al op de eerste dag van mijn reis. Ik was bang dat mensen me zielig vonden

Julie Cafmeyer is columnist.

Het restaurant voorzag een ruimte voor mensen die alleen waren. De alleenstaanden werden verzocht om in de eetzaal aan de voorkant plaats te nemen. Gezinnen, vrienden en koppels passeerden de tafels waar mensen alleen zaten, en gingen naar de eetzaal aan de achterkant. De alleenstaanden probeerden zo weinig mogelijk oogcontact te maken met iedereen die voorbijkwam.

Ik had me mijn reis in Noord-Italië helemaal anders voorgesteld. Het leek me stoer en zelfs romantisch om als vrouw alleen aan het Lago Maggiore te zonnen. Een vrouw die werkt aan haar boek met uitzicht op de bergen. Een vrouw met een oversized zonnebril die Bolaño leest in de trein. Een vrouw die uitgerust wakker wordt in witte, linnen lakens in een hotelkamer met een fris geboende plancher. Op een antieken tafel staat een vaas met rozen.

De schaamte overviel me al op de eerste dag van mijn reis. Ik was bang dat mensen me zielig vonden, dat ze dachten dat er iets met me scheelde. Een asociaal, vervelend mens.

Op de momenten dat ik andere vrouwen alleen zag reizen, vond ik ze er nochtans vrijmoedig en aantrekkelijk uitzien. Autonoom en heroïsch. Toch kon ik mezelf niet overtuigen dat het oké was om hier te zijn.

Het Italiaanse restaurant heette Il Pappagallo en was aangekleed met opgezette papegaaien. Ook op de borden, de glazen en het tafelkleed stonden kleurrijke papegaaien.

Op het moment dat ik een prosecco kreeg, ging een vrouw van rond de vijftig aan het tafeltje naast me zitten. Het heuptasje rond haar middel, haar beige driekwartsbroek en haar nieuwe wandelschoenen ontroerden me. Accessoires die haar hielpen om op haar eentje het land te verkennen.

Ik zei: “Ben jij ook alleen op reis?” Ze fleurde op, was blij dat ik haar aansprak. “Ja, ik reis alleen. Hard hé?", zei ze in het Engels met een Duits accent. Ze kwam aan mijn tafeltje zitten en vertelde me dat ze de vorige avond was weggestuurd uit een restaurant. Toen ze net een olijf in haar mond stak, vroeg de ober haar om weg te gaan. Ze moest plaatsmaken voor een gezin.

“Dat was zo vernederend!”, zei ze. “Ik was eigenlijk van plan om mezelf de rest van mijn vakantie in mijn luxueuze hotelkamer op te sluiten, maar toen ik jou hier zag, gaf het mij de moed om toch naar binnen te gaan. Jij gaf mij de kracht!”

Ik lachte en zei dat ik er krachtiger uitzag dan ik was, dat ik ook vaak droevig was.

“Ik weet het”, zei ze. “Elke keer als ik langs het meer wandel, huil ik. Je moet het alleen reizen bekijken als een zuivering.” We bestelden een fles rosé en klonken op de zuivering.

Aan het einde van de avond ging de vrouw naar de wc. Toen ze terugkwam glunderde ze, ze zei: “Iedereen is weg. Wij getweeën zijn de enigen die hier nog zijn!”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234