Woensdag 16/06/2021

OpinieLezersbrieven

‘De rol van stiefouders, of bonusouders zoals men het in Scandinavische landen noemt, is niet te onderschatten’

null Beeld Anastasia Shuraeva via Pexels
Beeld Anastasia Shuraeva via Pexels

Scholen in Brussel

Gisteren kreeg onze kleinzoon het bericht dat hij, samen met 648 leerlingen uit het zesde leerjaar in een Brusselse lagere school, geen plaats heeft in een Nederlandstalige middelbare school. Dat is toch een echte schande. Terecht is Minister Weyts fier dat hij de scholen wil open houden tijdens de corona-inperking, maar dat de overheid in een van zijn kerntaken (onderwijs voorzien) zwaar faalt haalt nauwelijks het nieuws. Het zou goed zijn dat een dergelijk falen aandacht krijgt als een onderwerp in de krant.

Waaraan is dat te wijten: kinderen worden 12 jaar geleden geboren, dus het is planbaar. Faalt het onderwijsbeleid ? Krijgen de Nederlandstalige scholen geen uitbreidingsmogelijkheid in Brussel? Wil men de Vlamingen in Brussel buiten pesten ? Worden de plaatsen ingenomen door anderstaligen en moeten de Nederlandstalige kinderen een school zoeken buiten Brussel ?

Lieve en Freddy Raes-Claes

Plusouders

Naar aanleiding van het feest van alle moeders wil ik graag een thema onder de aandacht brengen van schooldirecties: de plaats van stiefouders in de zorg voor kinderen. Ook zij nemen een moeder- of vaderrol op, of zijn zelf moeder of vader van andere kinderen. Hun rol wordt door sommige scholen nog steeds ontkend of zelfs genegeerd.

Ik begrijp dat dit geen evident thema is. Ik ben er wel van overtuigd dat dit net daarom een doordacht beleid vraagt. Een doordacht beleid kan immers ingeroepen worden om keuzes te verantwoorden waar de hardste roeper op basis van emotionele druk steeds dreigt het gelijk te kunnen opeisen, zelfs als dat niet in het belang van het kind is.

De rol van stiefouders, of bonusouders zoals men het in Scandinavische landen noemt, is niet te onderschatten. Ze nemen ook zorgtaken op, worden graag gezien, nemen verantwoordelijkheid, ... Kinderen twijfelen soms uit loyaliteit voor hun biologische ouders, maar willen hen vaak ook hun appreciatie tonen, en liefst niet in het geniep. Ik verwacht geen grote gebaren van scholen, maar een beetje sensitiviteit rond aspecten van scheiding, co-ouderschap, mee-ouderschap,... maakt het voor kinderen van gescheiden ouders makkelijker om zich gewaardeerd en erkend te voelen in het schoolgebeuren. Wat evident of praktisch makkelijk lijkt vanuit het perspectief van de school is niet altijd waar kinderen nood aan hebben of houdt soms te weinig rekening met hun realiteit.

De school zou een plek kunnen zijn waar kinderen vrijuit kunnen spreken over hun wensen en gevoelens, los van de emotionele lading waarmee gekwetste ex-partners daar niet altijd toe in staat zijn. Door de realiteit te negeren dat niet alle kinderen deel uitmaken van een klassiek gezin help je hen niet. Stiefouders niet betrekken bij communicatie, spreekopdrachten over het gezin beperken tot één huishouden of wegens tijdsgebrek niet toestaan dat een kind ook een knutselwerkjes voor die andere zorgfiguur maakt geeft hen bijvoorbeeld niet het gevoel dat hun realiteit gerespecteerd wordt.

Laat ons een kat een kat noemen. Door bonusouders te negeren riskeer je als school vooral mee te werken aan bewuste of onbewuste sabotageacties van ouders die het gezinsfunctioneren van hun ex-partner zo veel mogelijk willen bemoeilijken. Kinderen zijn daar het slachtoffer van of leren dat dit geoorloofd is. Ik wens het recht van ouders om voor hun nieuw samengesteld gezin zelf te kunnen beslissen over de communicatie met en betrokkenheid bij de school. Voor de kinderen wil ik vragen om aandacht voor hun thuissituatie en hoe zij dat beleven en willen vorm geven.

Misschien is dit een interessant thema voor een komende pedagogische studiedag, of kunnen directies hun collega’s eens bevragen hoe hun school hiermee omgaat. De realiteit is in elk geval dat de nood aan goed beleid hierrond zal blijven bestaan. Er kan dan maar beter overal ook degelijk werk van gemaakt worden.

Wim Boone, Harelbeke

V-Day

In de nieuwsberichten van zaterdag 8 mei waren er 2 duidelijke hoofdpunten: de opening van de horeca en het verlies van Club Brugge. Veel mensen hadden het over de dag van de vrijheid. Welke vrijheid?

De “echte” vrijheid kwam er 76 jaar geleden op V-dag of overwinningsdag waarop Duitsland op 8 mei 1945 officieel capituleerde. Hiermee kwam een einde aan de verschrikkelijke gevolgen van verdeeldheid, rassenhaat, fascisme en democratische ontmanteling. Al deze fenomenen zijn op vandaag helaas weer aan een nieuwe orde, dicht en ver van ons.

Over deze dag van de vrijheid heb ik helaas niets gelezen of gemerkt in de media. Jammer, verontrustend maar helaas veelzeggend.

Martin Boudry

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234