Zaterdag 20/07/2019

Column

De praatjes van UEFA verdampten als goedkoop parfum

Platini en Blatter na de herverkiezing. Beeld AFP

Willem Vissers is sportjournalist en -commentator voor de Nederlandse krant de Volkskrant.

Jarenlang gezeik. Twaalf seconden magie. Eerst over jarenlang gezeik en het vervolg. Een oproep: kom op, Europa, doe het dan, maak ons gek. Scheid je dan af van de FIFA. Durf. Maar nee, de praatjes van vorige week over revolutie, mocht Blatter winnen, verdampten na de verkiezing als de walm van goedkoop parfum.

Vooropgesteld: natuurlijk moet Blatter weg, omdat hij zich in meer dan veertig jaar bij de FIFA opwerkte van baasje tot opperbaas, omdat hij aan te veel touwtjes trekt, omdat hij ook zonder bewijzen van persoonlijke betrokkenheid bij corruptie het imago van de FIFA besmeurt, met schuim op de bek van tegenstanders tot gevolg.

Maar eigenlijk nog treuriger dan Blatter, die in elk geval weet hoe je steun organiseert, is die Europese hypocrisie, met dat typerende optreden van UEFA-voorzitter Platini bijvoorbeeld, die zijn vriend Blatter vraagt op te stappen en de volgende dag in de armen valt van de winnaar.

Of neem zo'n tweet van de ook al zo dappere KNVB-directeur Bert van Oostveen over '73 weldenkende' bonden die op prins Ali stemden. Hij had even gerekend buiten Noël Le Graët, landgenoot van Platini en voorzitter van de Franse bond, die doodleuk verkondigde dat hij Blatter opnieuw zijn vertrouwen had geschonken. En dat vond Van Praag weer een schande. Blabla.

Voetballend Europa is, net als bestuurlijk, verdeeld. Cultureel en financieel. Hautain zwalkt Europa aan de leiband van het grote geld, zonder zich al te druk te maken over de herkomst van die rijkdom. Platini ontwikkelt zich tot een Blatter nieuwe stijl, door kleine bonden met steunprogramma's met de pootjes omhoog in de mand te houden.

De UEFA-coterie gaat zaterdag praten in Berlijn, rond de finale van de Champions League. Mooi zo. Veel plezier, sla niet te hard met de deuren en vergeet geen plas te doen.

Maar net nadat het hele voetbal zich met zijn gekonkel en mannetjesmakerij opnieuw volstrekt belachelijk had gemaakt, nam het kereltje uit Argentinië de bal aan bij de zijlijn in Camp Nou. Hij die niet meer kan verbazen, verrukte desondanks opnieuw met een doelpunt van de buitencategorie. Eén dat het hart laat dansen. Een doelpunt dat je eindeloos kunt bekijken, als een schilderij, maar dan eentje met beweging.

Wat het zo ongelooflijk maakt, is dat hij zijn allesverzengende dribbel begint uit stilstand. Dan volgen 12 seconden tovenarij, 17 balaanrakingen (of zijn het er 18, het gaat zo snel?). Links, rechts, corrigeren met een aaitje, intussen over de bal kijken. Messi passeert vier tegenstanders, plus de doelman als vijfde. Suárez springt op na het felle schot in de korte hoek.

Ook Messi gaat deze week naar Berlijn; om te voetballen gelukkig, in de Champions Leaguefinale tegen Juventus. Ongeacht het resultaat, schudt hij Platini's hand, eens zelf een schitterende voetballer. Het zal een typerend moment zijn: de een als verbeelding van het voetbal, de ander steeds verder afdrijvend van het spel.

En net als voor Blatter lonkt voor Messi de vierde herverkiezing. In zijn geval als winnaar van de Gouden Bal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden