Donderdag 23/05/2019

Column

De pogingen om de bosbrossers politiek te recupereren zijn hilarisch en doorzichtig tegelijk

Beeld Bob Van Mol

Mark Coenen is columnist bij De Morgen.

Hoe langer het duurt hoe leuker ik het vind. De pogingen om de bosbrossers politiek te recupereren zijn hilarisch en doorzichtig tegelijk, maar de manier waarop zij daarmee omgaan is fantastisch. De politiek zit als een roedel hijgende honden te wachten om de stok te apporteren die Anuna en co naar ieders verwachting gaan smijten. In hun richting, dat moét haast wel. Wie het eerst apporteert, wint.

Dat is zonder de jeugd van tegenwoordig gerekend. Het kwijlende kwispelstaarten om de gunst van de al dan niet ecorealistische klimaatkiezer krijgt iets tragikomisch, want die recalcitrante rekels volgen het platgetreden politiek pad niet. In plaats van zich te laten recupereren nemen zij de klimaatzaak over. “Het probleem is van ons allemaal, dus gaan we daar samen iets aan doen”: dat is het uitgangspunt. Uitgestoken hand naar iedereen die de koortsige planeet wil helpen.

Verbijstering in de ogen van de politici. Zo werkt dat toch helemaal niet? Je hebt toch eerst een conflict nodig dat door iemand gewonnen wordt, zodat je vanuit een dominante positie kan gaan onderhandelen en dat resultaat dan voor consensus kan laten doorgaan? Waarna je kan gaan glarieogen in het zoveelste duidingsprogramma dat geen geld en tijd heeft om écht op de materie in te gaan en dan maar twee keffende kemphanen aan een tafel nodigt?

De vraag van samenwerking van A. De Wever aan B. De Wever vervult de politieke kaste en hun aanhangers in de media en bedrijfswereld met existentiële twijfels en collectieve wanhoop. The coalition of the willing die gezocht wordt, houdt geen rekening met partijstandpunten en debatfiches. Men wil vooruit zonder altijd maar achteruit te blijven kijken. Geïnspireerd door het succes van Ringland: de burgerbeweging die het Oosterweeldossier vlot kreeg. Van Ringland naar Gezondland. Wie gaat dat allemaal betalen? De rijken.

Let’s tax the shit out of them, sprak Rutger Bregman in Davos vorige week. Dat noopte Urbanus dan weer tot een kramp in de weekendkrant. “Wij rijke mensen hebben al zoveel betaald”, kreet de olijke komiek. 

In vergelijking met de echte rijken is Urbanus net geen schooier. Volgens de lijst van de rijkste Belgen bezit hij nog niet de helft van wat Geert Hoste bij elkaar gelachen heeft: een dikke 6,5 miljoen euro. Aardig bedrag. De rijkste Belg is, alweer volgens die lijst, Alexandre Van Damme, telg van generaties bierbrouwers: een goeie 17 miljard euro. Urbain, die is 2.600 keer rijker dan u. Armoedzaaier!

Het kan nog veel beter. De olieboeren van Shell maakten over 2018 een nettowinst van meer dan 23 miljard euro. Netto. Op één jaar. Dié zijn rijk. Op een omzet van bijna 400 miljard euro investeert het bedrijf nog geen miljard euro voor onderzoek naar nieuwe of hernieuwbare energie. Dat is 0,25 procent.

Het geld halen waar het zit, bij de banken en de holdings: zo klonk het in mijn jeugd. En bij de olieboeren en zij met een rekening in Panama en een privévliegtuig in Davos. Niet bij de mensen. En zeker niet bij de grappige komieken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.