Zaterdag 22/01/2022

MeningenLezersbrieven

‘De pijnlijke vraag die op ieders lippen ligt: hoe kan het dat hier niet eerder over onderhandeld werd?’: lezers over het Vlaams klimaatplan

Vlaams minister van Energie Zuhal Demir (N-VA) Beeld BELGA
Vlaams minister van Energie Zuhal Demir (N-VA)Beeld BELGA

Lezers reageren op het Vlaamse klimaatplan.

Lezers van De Morgen

Klimaatbeleid

Negatieve soevereiniteit betekent in alle vrijheid kunnen beslissen om iets niet te doen. Het saboteren van het federale klimaat- en energiebeleid van het kabinet-De Croo door de N-VA is daar maar één, maar een typisch voorbeeld van. De vraag stellen of de nationalisten daarmee op langere termijn Vlaanderen een dienst bewijzen, is ze beantwoorden.

Stephaan Taccoen, Brugge

Klimaatrechtvaardigheid

De maatregelen tegen de klimaatopwarming mogen de meest kwetsbare mensen niet treffen. Integendeel, we moeten naar een duurzaam economisch systeem dat spoort met een beleid van herverdeling en strijd tegen armoede. Dit principe van klimaatrechtvaardigheid werd zeer breed uitgedragen door het maatschappelijk middenveld en de sociale bewegingen. Ook in overheidskringen werd het wel beleden.

De Vlaamse regering heeft er in elk geval niet naar gehandeld. In haar klimaatplan wentelt ze de kosten af in de richting van de gewone mensen. Zo heeft ze bijvoorbeeld niet willen onderzoeken welke implicaties de renovatieplicht heeft voor de huurprijzen.

De burger wordt geconfronteerd met nieuwe reguleringen en betalingen. De bedrijven worden gesubsidieerd. Staalproducent Aperam alleen al krijgt, volgens cijfers van MO*, via het fonds Finocas 350 miljoen euro toegeschoven voor de vergroening van het productieproces. Dat is 100 euro per Vlaams gezin. Daarnaast profiteert het bedrijf in 2021 alleen al van 450 miljoen euro gratis uitstootrechten en 43 miljoen euro korting op de energiefactuur. Ten slotte is er nog de 4 miljoen euro strategische ecologiesteun. Alles samen ruim meer dan de 518 miljoen subsidies die naar cultuur, jeugd, sport en media gaan (volgens de berekeningen van het kabinet-Diependaele). Laat dat nu net de sector zijn die door een deel van de Vlaamse regering in een slecht daglicht wordt gesteld. De waakhonden worden echt niet gevoederd.

Felix Bergers, As

voor Vlaamse regering

Wat ik op vrijdag 5 november in de krant las, heeft al mijn vertrouwen in de Vlaamse regering doen verdwijnen als Antarctische ijskappen. En dan heb ik het nog niet over de inhoudelijke bepalingen van het klimaatplan; als leek is het moeilijk om in te schatten hoe realistisch, dan wel ambitieus, de vooropgestelde maatregelen in werkelijkheid zijn (hoewel me toch even van het hart moet dat de uitspraak ‘we moeten niet noodzakelijk minder vlees eten’ ongeveer evenveel klimaatambitie uitstraalt als het gemiddelde betonblok).

Nee, mij gaat het om het feit dat de Vlaamse regering deze week geen enkele moeite deed om te verbergen dat ze allesbehalve goed voorbereid was op de klimaattop in Glasgow. Welk signaal geef je aan de burger, als je twee dagen voor de internationale bijeenkomst nog snel met een plan komt aandraven? Wat voor betekenis heeft zo’n akkoord bovendien nog, als het in een paar dagen tijd wordt afgeklopt en de extrinsieke motivatie ervan afdruipt? Het lag er vingerdik op deze week: het was van moeten. Vlaanderen moest voor het weekend iets op papier hebben, zodat we geen slecht figuur zouden slaan tussen al die wereldleiders. Het modderfiguur dat onze regering sloeg bij haar eigen kiezers was slechts collateral damage.

Ik stel even de pijnlijke vraag die op ieders lippen ligt: hoe kan het dat er niet eerder onderhandeld werd over dit klimaatplan? Is dit echt een puur organisatorische kwestie, à la ‘we zijn het vergeten op de planning te zetten’? Heeft niemand op een gegeven moment de opmerking gemaakt dat die haastige lastminute-onderhandelingen misschien wat amateuristisch zouden kunnen overkomen? Zoals een leerkracht serieuze bedenkingen kan maken bij de kwaliteit van een opstel dat op de vooravond van de indiendatum slordig in elkaar is gebokst, kunnen we hier ook de vraag stellen of er eigenlijk wel een coherente, doordachte, duurzame visie achter dit plan zit. Als dit soort deadlinewerk enige indicatie geeft van de dagelijkse politieke werking in Vlaanderen, hoeveel kwalitatieve waarde mogen we dan eigenlijk nog hechten aan gelijk welk aangekondigd plan of maatregelenpakket? Het lijkt erop dat we de regeringsleden terug naar de schoolbanken mogen sturen: leren plannen, stapsgewijs te werk gaan, op tijd aan je huiswerk beginnen, grote taken niet op de lange baan schuiven.

Ik geloof graag dat de meeste regeringsleden de acute ernst van de klimaatproblematiek begrijpen, dat is dan ook het minste wat we mogen verwachten. Maar deze week was de geloofwaardigheid ver te zoeken. Als verkozen leiders hebben zij een belangrijke voorbeeldfunctie, namelijk het volk meekrijgen in dat hoogdringende verhaal, en dat doe je niet door de klimaattop in Glasgow te beschouwen als een vervelende huistaak die je al maandenlang hebt uitgesteld en waarvoor zelfs een paar dagen herfstvakantie niet hoeven te wijken. De regering had op z’n minst wat meer haar best mogen doen om de schijn van urgentie en prioriteit hoog te houden.

Jongeren moeten zich vandaag bezighouden met existentiële toekomstvragen: waar kan ik binnen 20 jaar nog veilig wonen? Is het nog wel verantwoord om een kind op deze wereld te zetten? Om nog maar te zwijgen van internationale uitdagingen zoals schaarste, natuurrampen en klimaatmigratie, die alleen maar zullen toenemen. Jonge generaties kunnen de schijnbare achteloosheid waarmee deze Vlaamse onderhandelingen overgoten waren onmogelijk serieus nemen. Ikzelf voel mij na deze week in ieder geval niet gesteund, begrepen of beschermd door mijn regering.

Als deze hele vertoning enigszins iets nuttigs heeft opgeleverd, laat het dan dit zijn: het sombere doch definitieve besef dat klimaatbezorgde kiezers hun vertrouwen niet in deze regering kunnen stellen. Ondanks nobele intenties slaagt ze er niet in om overtuiging en daadkracht aan de dag te leggen. We kunnen niet blijven wachten op het lakse getreuzel en de aanhoudende lege excuses van de politieke leiders. Terwijl zij vastzitten op de eeuwige denkoefening hoe ze het draagvlak kunnen vergroten dat ze zelf blijven ondergraven, vergader ik met mijn huisgenoten: wat kunnen wij doen om onze ecologische voetafdruk te verkleinen? De schaal mag dan kleiner zijn, de motivatie is des te groter.

Julie Carton (25), Gent

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234