Woensdag 22/09/2021

ColumnDe schaal van Mulders

De papegaaien geven elkaar een innige kus. Ontwapenend, dat spel van krom­snavels en kurkdroge ­lederen tongetjes

null Beeld Getty Images/500px Prime
Beeld Getty Images/500px Prime

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

Ik bel met mijn moeder (77) en maak intussen chili con carne. Het recept daarvoor is gemakkelijk. Je hebt uien nodig en knoflook, rode en groene ­paprika, gemengd gehakt, komijn en koriander en wat een mes­punt kaneel wordt genoemd. Laat je het vlees weg, dan heb je chili sin carne. Soms is het leven simpeler dan een recept van ­Ottolenghi.

Ik pers de knoflook, snipper de uien en fruit ze. Intussen verkondigt mijn moeder dat ze van Egbert Lachaert ook geen grote fan is. “Je hoort ­weleens zeggen ‘hij heeft zijn naam niet gestolen’. Vaak zit daar waarheid in, let daar maar eens op. Hij heet ­La­chaert en hij lijkt je ook altijd ­fijntjes uit te lachen.”

Ik ken een gynaecoloog die Uyttebroek heet, een vishandel Paelinck en een tandarts Rot­man. Toch zou ik daar een kies durven laten trekken, zoals ik soms ook lach als een ­Lachaert met kiespijn.

Het echte probleem is dat mijn moeder haar vertrouwen in de politiek een beetje kwijt is. Als ik het gemor op internet­fora lees, dan kan ik al voorspellen wat zij aan de telefoon zal zeggen. Zij heeft beter de vinger aan de pols van de tijd dan ik, die nog ­geloof in goede bedoelingen. “Het is toch wel erg toevallig dat uitgerekend de burgemeester het lichaam van Jürgen Conings heeft gevonden”, zegt zij. “En als hij per se dood wou, waarom heeft hij dan eerst nog een kogelvrij vest aangetrokken?”

“Wie kan zich verplaatsen in de ziel van de radelozen en de wanhopigen?”, probeer ik. “Zelfs wie van plan is om met volle snelheid tegen een boom te knallen, doet misschien eerst nog zijn gordel om.”

Na die gezellige beschouwingen zegt mijn moeder dat zij zich stilaan voor de nacht gaat klaarmaken. Ik wens haar welterusten, bak het gehakt rul en voeg spekblokjes toe. Op televisie is het voetbal inmiddels begonnen. Ik volg de matchen van de Belgen, hoewel ik het nog steeds niet kan opbrengen om twee keer drie kwartier te kijken naar een groen vlak vol drukke mannetjes. Dat lukt mij alleen als ik tussendoor zap naar andere zenders. In De wereld van de Chinezen zegt een jonge prostituee dat haar dromen door het leven zijn uitgewist. Dat is tragisch, maar ik vind het wel mooi gezegd. Misschien is het leven een vlakgom of een tinten­killer. Daar heb ik plezier aan beleefd op de ­schoolbanken. Je kon er onzichtbare ­boodschappen mee schrijven en die met konings­blauwe inkt tevoorschijn toveren.

Er stijgt gejuich op in de straten, wat laat vermoeden dat het één-nul is voor de Belgen. Ik ontkurk een fles en schenk mij een glas rode wijn in. Ik voeg de maïs en de bonen aan de saus toe en laat die nog tien minuten ­doorpruttelen op een zacht vuurtje. Op televisie gaat het inmiddels over een papegaaiensoort die strikt ­monogaam is. “Het mannetje en het vrouwtje dragen elk om beurt zorg voor de jongen”, zegt een stem. “Bij de wissel van de wacht geven ze ­elkaar een innige kus.”

Het is ontwapenend om te zien, dat spel van krom­snavels en kurkdroge ­lederen tongetjes. Ik verwijl nog een tijd bij de Lijst van Monogame Dieren. Ze bevat onder meer de Zwarte Gier, de Maan­vis en het Stok­staartje, maar is vooral kort en twijfelachtig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234